ดอยู่ได้ด้วยตนเอง
เจียงอีพยายามสงบสติตัวเอง นางออกแรงบีบมือเจียงซื่อและเอ่ยด้วยความละอาย “เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง ถ้าข้าไม่พาเจ้ากลับไปด้วย เรื่องทั้งหมดคงไม่ลงเอยเช่นนี้”
เจียงซื่อยิ้ม “พี่ใหญ่อย่าคิดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะคนเราหากคิดจะปองร้ายผู้อื่น ท้ายที่สุดแล้วก็คงหาโอกาสลงมืออยู่วันยังค่ำ แม้คราวนี้จะชวดไปก็ยังมีคราวหน้า ฉะนั้นเรื่องนี้จึงมิเกี่ยวอะไรกับพี่ใหญ่ หากพี่ใหญ่ยังคิดโทษตัวเอง นั่นก็คงเป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ”
เจียงอีจับจ้องไปที่ใบหน้าของเจียงซื่อครู่หนึ่งพลางถอนหายใจออกมา “น้องข้าเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ”
เจียงซื่ออาศัยจังหวะนี้พูดเตือน “พี่ใหญ่ ต่อไปพี่ต้องระวังตัวให้มาก คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ คนที ่ดูจริงใจกับพี่เหลือเกิน ไม่แน่ว่าคนเหล่านั้นอาจคิดร้ายกับพี่ก็เป็นได้…”
เจียงอีชะงักไปก่อนจะแสดงท่าทีกังวลออกมา “น้องสี่ แม้จะบอกว่าโลกนี้มีคนชั่ว แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังเป็นคนดี เจ้าอย่าปล่อยให้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มาบงการให้นิสัยของเจ้าเปลี่ยนไป มิฉะนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับถูกงูกัดเพียงครั้งเดียว แต่เข็ดขยาดเชือกไปอีกสิบปี”
เจียงซื่องงงัน
นางไม่เพียงแต่เตือนพี่ใหญ่ไม่สำเร็จ หนำซ้ำยังถูกพี่ใหญ่ให้โอวาทอีก
เจียงอีกังวลว่าเจียงซื่อจะจิตตกเพราะเหตุการณ์ในวันนี้จึงพยายามโน้มน้าวเจียงซื่ออย่างสุดกำลัง
เจียงซื่อถอนหายใจ “พี่ใหญ่วางใจได้เจ้าค่ะ ข้ามิใช่คนดื้อดึงเช่นนั้น เพียงแต่พี่ใหญ่ต้องส
