วก็หันกลับไปถาม “เสี่ยวอวี้ เหตุใดถึงยังไม่ไปอีกเล่า”อวี้จิ่นหัวเราะ “บังเอิญเจอสหายเก่าเลยว่าจะระลึกความหลังเสียหน่อยขอรับ”
เหอะ เจินซื่อเฉิงลูบเคราตนเอง
องค์ชายใคร่จะระลึกความหลัง ตัวเขาก็มิอาจขวางได้
เขาทำได้เพียงมองอวี้จิ่นเดินมุ่งหน้าไปทางเจียงซื่อ มือที่กำลังลูบเคราเมื่อครู่หยุดลูบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ โชคดีที่เรื่องไม่เป็นไปตามที่เขาคิด อวี้จิ่นเดินไปข้างๆ เจียงซื่อ พลางเอื้อมมือไปตบบ่าเจียงจั้น “น้องเจียงเอ้อร ์ ช่างบังเอิญเสียจริง”เจียงจั้นขยี้จมูก “บังเอิญจริงด้วย ไฉนพี่อวี ๋ชีถึงมาอยู่กับใต้เท้าเจินได้เล่า”
อวี้จิ่นชี้ไปที่ประตูใหญ่พลางบอก “เดินไปคุยไปแล้วกัน”
เพราะพฤติการณ์เลวร้ายของโหยวซื่อที่มีต ่อเจียงซื่อ เจียงจั้นก็คร้านจะอยู่ต่อเต็มทน เมื่อได้ยินอวี้จิ่นเชิญชวนจึงรีบตอบตกลงทันที เขาเดินไปบอกเจียงอันเฉิงและจากไปพร้อมอวี ้จิ ่น
เมื่อเจียงซื่อเห็นว่าอวี้จิ่นมิได้เข้ามาข้องแวะกับนางก็พลันโล่งใจ
เป็นเช่นนี้ก็ดี เมื่อไม่ได้อยู่ด้วยกันนานๆพฤติกรรมที่เหนือการควบคุมทั้งหลายก็จะค่อยๆจางไป แล้ววันหนึ่งก็คงจะเลือนหายไปเอง
อวี้จิ่นเดินออกไปเพียงสิบจั้ง แต่แล้วจู่ๆ ก็หันกลับมา สายตาคู่งามโฉบผ่านใบหน้าของเจียงซื่อไปประดุจแมลงปอแล้วไปหยุดอยู่ที่เอ้อร ์หนิวที ่นอนหมอบอยู่ที่พื้น “มานี ่!”
เอ้อร ์หนิวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟั้า ลมจากหางที่ส่ายไปมากระพือให้ฝุั่นรอบๆ ฟุั้งขึ้น มันยังไ
