ท่าทางมั่นใจของเจียงซื่อทำให้ซูชิงเสวี ่ยกังวลใจภายใต้สายตาทุกคู่ที่กำลังจับจ้องมา นางกัดริมฝีปากออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“น้องรองไม่กล้าสาบาน เช่นนั้นข้าเข้าใจว่าเจ้ากำลังกลัวเพราะกระทำผิดได้ใช่หรือไม่” เจียงซื่อถามต้อนอย่างไม่เกรงใจ
“ใครกลัวกันเล่า” ซูชิงเสวี ่ยเถียงกลับเสียงแหลม
เจียงซื่อยิ้ม “เช่นนั้นน้องรองกล้าสาบานหรือไม่”
ซูชิงเสวี ่ยจ้องเขม็ง ดื้อด้านเอ่ยขึ้น “ข้าสาบานไปแล้ว เหตุใดจะต้องสาบานอีกรอบ มีผู้คนอยู่ในเหตุการณ์มากมาย พี่ซื่อมุ่งเปั้ามาที ่ข้าคนเดียวหรือเป็นเพราะข้าเป็นเพียงลูกสาวนอกคอกที่ไม่มีค่ามากพอ ท่านแม่ยังใจกว้างไม่ทำให้ข้าลูกสาวคนนี้ลำบากใจเลย พี่ซื่อเป็นผู้ใด ้ถึงได้ทำเช่นนี้กัน”
ซูชิงเสวี ่ยเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางร้องไห้ไปด้วยความโศกเศร้า ดูน่าสงสารมาก จึงทำให้ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่น้อยรู้สึกว่าเจียงซื่อนั้นทำเกินไป
เจียงซื่อไม่สนใจสายตาพวกนั้น หน้าตาที่สะสวยเผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย “เวลานี้ต้องหาตัวฆาตกรที่ฆ่าน้องชายรอง น้องรองดึงเรื่องลูกแท้ๆ กับลูกนอกคอกเข้ามาเกี่ยวข้องเพื่ออะไรหรือ และที่ผู้คนในเหตุการณ์มีเยอะแยะมากมายแต่ข้าเลือกที่จะถามเจ้าผู้เดียว นั่นก็เป็นเพราะผ้าเช็ดหน้าของเจ้าปรากฏอยู่ในศาลาเฉาหยาง น้องรองคงไม่คิดหรอกใช่หรือไม่ว่าเพียงแค่เจ้าบอกว่าผ้าเช็ดหน้าบังเอิญถูกลมพัดไปตกอยู่ที่นั่นก็สามารถสลัดความน่าสงสัยนี้ออกไปได้”
“มันเป
