ก ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกใดๆ แม้แต่นิดเดียว “ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าใส่ร้ายคน เช่นนั้นก็สาบานตามที่ข้าบอกเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจของเจ้าสิ”
“ข้า ข้า…” ซูชิงเสวี ่ยก ้าวถอยหลังไปช้าๆ
นายท่านซูเริ่มสงสัยท่าทีของซูชิงเสวี ่ยขึ้นมา จึงเอ่ยถามเสียงเรียบ “เสวี ่ยเอ๋อร ์สุดท้ายแล้วเจ้าเกี่ยวข้องกับการตายของพี่รองหรือไม่”
“ข้าไม่ได้ทำร้ายพี่รอง ไม่ใช่ข้า!” ซูชิงเสวี ่ยส ่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ท่าทางเหมือนจะพังทลายลง
เริ่มมีสายตามองมาที ่นางแตกต่างกันไปเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ ทำให้นางรู้สึกยากที่จะแบกรับความรู้สึกนี้ไว้
ระหว่างที่ซูชิงเสวี ่ยกำลังสับสนก็บังเอิญสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของโหยวซื่อเข้า ความเย็นยะเยือกคืบคลานผ่านแผ่นหลังขึ้นมาอย่างรวดเร็วต้องไม่ทำให้ท่านแม่ใหญ่สงสัยทุกอย่างในตัวนางไม่เช่นนั้นผ่านวันนี้ไป นางอาจจะไม่มีชีวิตรอด!
ว่ากันด้วยเรื่องความคิดของโหยวซื่อ ซูชิงเสวี ่ยนั้นเข้าใจดีมากยิ่งกว่าซูชิงซวงที่เป็นลูกสาวแท้ๆเสียอีก
ที่นางถูกสงสัยและท่านแม่ใหญ่ไม่พูดอะไร นั่นก็เพียงเพราะท่านแม่ใหญ่ไม่อยากให้เรื่องที่ฝากฝังนางหลุดออกมา ไม่ใช่เพราะใจกว้างต่อนาง นางจำเป็นต้องทำให้ท่านแม่ใหญ่เชื่อว่านางเห็นพี่รองเข้าไปยุ่งกับเจียงซื่อแล้ว หลังจากนั้นก็ออกไปตามหาน้องสาม ไม่เช่นนั้นนางต้องแย่แน่ๆ
“ได้ ข้าสาบาน…” ซูชิงเสวี ่ยเห็นว่าไม่มีทางเลี่ยงแล้ว จึงยกมือขึ้นทั้งๆ ที่ตัวสั่นเทิ้ม
ทว่าเจียงซื่อก
