ย ข้าจะทำบ้างไม่ได้หรือ”
เจียงซื่อวางมือ “แต่ว่าผ้าเช็ดหน้าของคนพวกนั้นไม่ได้ปรากฏขึ้นในศาลาเฉาหยางนี่นา”
ฮ่าฮ่า เสียงหัวเราะดังขึ้น
เจียงซื่อชำเลืองมองอวี ้จิ ่นแวบหนึ่ง แล้วดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางสงบนิ่ง
อวี้จิ่นยิ้มขึ้นมาอย่างเขินๆ ในใจรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
ยังคงเย็นชากับเขาสินะ เด็กใจดำคนนี้
จู่ๆ เจียงซื่อก็เดินก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “น้องรองช่วงเวลานั้นเจ้าอยู่ที่ศาลาเฉาหยางสินะ คนที ่เล่นกับน้องอี้ในศาลาก็คือเจ้า! ข้าเดินผ่านริมทะเลสาบจวีสยา น้องอี้กระโจนออกมาเพราะอยากเล่นกับข้า แต่ข้ารีบไปหาพี่ใหญ่ หลังจากที่ข้าออกไป คนที ่เหลืออยู่ที่นั่นก็เหลือเพียงแค่พวกเจ้าสองคน!”น้ำเสียงของนางแน่วแน่มั่นใจ ทุกคนจึงเชื่อไปเกือบครึ่งแล้ว
เจียงซื่อหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา “หลังจากที่ข้าออกไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดเจ้าถึงได้ผลักน้องชายลงไปในทะเลสาบ จากนั้นก็วิ่งกลับไปหาน้องสามเพราะปกติเจ้ากับน้องสามจะตัวติดกันตลอด หลังจากที่เรื่องเกิดขึ้นพวกเจ้าโผล่ออกมาพร้อมกัน คนอื่นจึงคิดว่าพวกเจ้าอยู่ด้วยกันตลอด และเป็นการยืนยันได้ว่าเจ้าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเจ้าทำตกไว้ก่อนหน้านั้นแล ้ว ข้าพูดถูกหรือไม่”
“ไม่…ข้าไม่ได้ฆ่าพี่รอง เจ้าใส่ร้ายข้า!” ซูชิงเสวี ่ยโต้กลับด้วยความตื่นตระหนก
เจียงซื่อมองนางด้วยสีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึ
