งอวี ่พูดขัดเจียงซื่อขึ้นมากลางคันใบหน้าไร้ซึ่งเลือดฝาด
การฆ่าพี่ชายรองเป็นเรื่องที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตนางจะไปหาเรื่องลำบากมาใส่ตัวได้อย่างไรกัน!
ซูชิงอวี ่ทั้งลุกลี้ลุกลนและหวาดกลัว ไม่รีรอชักช้ารีบเอ่ยขึ้น “ข้ากับพี่รองไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอด มีช่วงหนึ่งที่ข้าคุยกับคนอื่น ไม่ได้เห็นว่าพี่รองไปไหน ต่อมาพี่รองกลับมานั่งลงข้างข้าและชุดก็เปือน ข้าจึงกลับไปส่งนางเปลี่ยนชุด…”
พูดถึงตรงนี้ ซูชิงอวี ่ก็ตำหนิซูชิงเสวี ่ยอยู ่ในใจหากไม่ใช่เพราะซูชิงเสวี ่ยลากนางกลับไปเปลี่ยนชุด นางก็คงไม่บังเอิญเห็นพี่รองจมน้ำตายอยู่ในทะเลสาบหรอก
ตอนนั้นพวกนางตกใจจนแทบตาย วิ่งกันพัลวันไม่ได้มีเวลามาสนใจว่าคนที ่อยู่ในทะเลสาบคือผู้ใด ต่อมาได้ยินว่าคือพี่รอง นางก็ตกใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ถ้าหากถูกท่านพ่อกับท่านแม่ใหญ่รู้เข้าว่าพวกนางเห็นพี่รองแท้ๆ แต่กลับไม่เข้าไปช่วย จะต้องพาลโดนดุด่าและทำโทษแน่ๆ
ด้วยเหตุนี้ ก่อนหน้านี้นางถึงได้ไม่กล้าพูดไม่จาอะไรออกมาสักคำ
เมื่อเจียงซื่อได้คำตอบที่ต้องการ ก็อมยิ้มมองไปยังซูชิงเสวี ่ยที่สีหน้าซีดเผือด “เช่นนั้นน้องรองบอกได้ไหมว่าช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่กับน้องสาม เจ้าไปทำอะไรมา”
ซูชิงเสวี ่ยรู้สึกเพียงแต่ว่าริมฝีปากที่ยกขึ้นของอีกฝั่ายน่ากลัวยิ่งกว่าผีร้ายเสียอีก จึงพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองดูลุกลี้ลุกลน แล้วเอ่ยขึ้น “ก็แค่เดินเล่นในสวนเรื่อยเปือย คนที ่เดินเล่นอย่างข้าก็มีไม่น้อ
