พอคิดว่าการตายของลูกคนรองอาจเกี่ยวข้องกับลูกสาวที่เกิดจากอนุ เปลือกตาที่ปิดสนิทของโหยวซื่อก็กระตุก หลังจากลืมตาขึ้นมาช ้าๆ กลับไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ อีก
หากซูชิงเสวี ่ยเป็นคนฆ่าลูกคนรอง เช่นนั้นนางจะให้นางสารเลวนี่ชดใช้ลูกชายของนางด้วยชีวิตและแน่นอนว่าสถานการณ์เช่นนี้นางจะไม่พูดให้มากความ ถ้าซูชิงเสวี ่ยสารภาพเรื่องที่นางบอกให้ไปทำ นางก็สามารถปฏิเสธได้
“ผ้าเช่นหน้าผืนนี้นอกจากวัสดุเนื้อผ้าแล้วก็ไม่มีลวดลายสัญลักษณ์อะไร เกรงว่าคงจะหาตัวเจ้าของได้ยาก” นายท่านซูขมวดคิ้วพูดขึ้นอวี้จิ่นยิ้มออกมาบางๆ “ใครบอกว่าจะหาไม่เจอ”
สิ่งที่เขาพูดออกมาทำให้ทุกคนตะลึง
เจียงซื่อมองไปที่เขาอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็มองสุนัขตัวโตที่อยู่ข้างกายเขา ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างคร่าวๆ
เจินซื่อเฉิงถามขึ้นอย่ารีบร้อน “ไม่ทราบว่ามีวิธีไหนที่จะหาเจ้าของผ้าเช็ดหน้าได้หรือ”
อวี้จิ่นลูบหัวเอ้อร ์หนิว เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบเฉย “เอ้อร ์หนิว ไป!”
เอ้อร ์หนิวดมผ้าเช ็มหน้า สะบัดขน เดินย่างกรายเข้าไปท่ามกลางฝูงชน
เมื่อทุกคนเห็นสุขตัวใหญ่เดินตรงเข้ามา ก็เริ่มกังวลขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
“วางใจเถอะ มันไม่กัดคน”
เอ้อร ์หนิวก ้าวไปพลางสะบัดหางไป เจ้านายพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว มันหมดปัญญาแล้วจริงๆ
ผู้คนที่ไม่รู้ความในใจของมันกลับถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาเงียบๆ
เอ้อร ์หนิวใช้จมูกดมแต่ละคนที่เดินผ่าน จู่ๆ ก็หันมาทางซูชิงเสวี ่ย ซูชิงเสว
