ี ่ยกรีดร้องออกมา ชักเท้าวิ่งหนี เอ้อร ์หนิวกระโจนไปข้างหน้า ทำให้ซูชิงเสวี ่ยล ้มลงไปกับพื้น
ซูชิงเสวี ่ยอารมณ์แตกกระเจิงขึ้นมาชั ่วพริบตาพลางกรีดร้องลั่น
เอ้อร ์หนิวใช้อุ้งเท้าข้างหนึ่งกดไว้ที่ไหล่ของนางแล้วหันไปมองอวี้จิ่น
“กลับมา” อวี้จิ่นเรียกเอ้อร ์หนิวกลับไป ตบหลังมันเบาๆ ด้วยความพอใจ แล้วเอ่ยชม “ทำดีมาก”เอ้อร ์หนิวส่ายหางไปมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง นี่มันมีอะไรให้น่าชื่นชมกัน เรื่องง่ายๆ เช่นนี้ใครก็ทำได้
“ใต้เท้า สุนัขของข้าหาเจ้าของผ้าเช็ดหน้าเจอแล้ว”
คำพูดของทำให้ผู้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ตื่นขึ้น เริ่มมีสีหน้าต่างๆ ที่มองซูชิงเสวี ่ยปรากฏขึ้นตามๆ กัน
เจินซื่อเฉิงท่าทางไม่สะทกสะท้าน พลางลูกเคราแล้วเอ่ยขึ้น “ไม่ทราบว่าสตรีท ่านนี้มีนามว่าอันใด”
ซูชิงเสวี ่ยถูกคนพยุงขึ้นแล้ว ทว่าเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่พูดไม่จา
นายท่านซูชำเลืองมองนาง แล้วตอบกลับ “นางเป็นลูสาวคนรองของข้า”
เจินซื่อเฉิงพยักหน้า “ที่แท้ก็คือคุณหนูซูเอ้อร ์ ไม่ทราบว่า คุณหนูซูเอ้อร ์อธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าเหตุใดผ้าเช็ดหน้าของเจ้าถึงได้ปรากฏอยู่ในศาลา”
ซูชิงเสวี ่ยยังคงอยู่ในท่วงท่าที่ตกใจ นางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
“ใต้เท้าเจินให้อภัยข้าด้วยที่ข้าตกใจ” นายท่านซูชำเลืองมองเอ้อร ์หนิวด้วยสีหน้าไม่พอใจ “สุนัขเพียงตัวเดียวจะยืนยันเจ้าของผ้าเช็ดหน้าได้อย่างไร นี่มันเรื่องหลอกเด็กชัดๆ”
อวี้จิ่นถามกลับอย่างไม่แยแส “ซูซื่อ
