ียวก็ยืนยันได้แล้วหรือว่าข้ากับพี่รองเคยอยู่ด้วยกัน อีกอย่าง ข้ามีเหตุอันใดที่จะไปทำร้ายพี่รอง”
คำถามที่ซูชิงเสวี ่ยถามกลับทำเอาทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆถ้าเป็นเช่นนี้ คุณหนูรองไม่มีเหตุผลที่จะไปทำร้ายคุณชายรองจริงๆ ด้วย แถมยังมีคุณหนูสามอยู่ด้วย แม่นางทั้งสองคงไม่จับมือกันฆ่าคุณชายรองหรอก
นายท่านซูโล่งใจ ถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น “บางที ่อี้เอ๋อร ์อาจจะพลาดตกน้ำเองจริงๆ”
เวลานี้ เขายอมให้ลูกคนรองตายเพราะพลาดตกน้ำเอง มิเช่นนั้นไม่ว่าฆาตกรจะเป็นหลานสาวหรือลูกสาว หากมันแพร่งพรายออกไปคงเป็นเรื่องน่าขันจนไม่รู้จะโผล่หน้าออกไปได้อย่างไร
บนโลกนี้มักมีอะไรที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้เสมอคนเราจึงควรให้อภัยกันให้มากจู่ๆ อวี้จิ่นก ็แค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วมองซูชิงเสวี ่ยด ้วยสายตาที่เยือกเย็น “บังเอิญ?เจ้าเห็นคนอื่นโง่หรือ บนโลกนี้จะมีอะไรบังเอิญมากขนาดนั้น ผ้าเช็ดหน้าของเจ้าปรากฏขึ้นในศาลาที่ผู้ตายอยู่ เท่านี้มันก็เพียงพอที่จะอธิบายได้แล้วว่าเจ้าเป็นคนที ่น่าสงสัยที่สุด มิเช่นนั้นเหตุใดถึงเป็นผ้าเช็ดหน้าของเจ้าไม่ใช่ผู้อื่นล่ะ คุณหนูซูเอ้อร ์ เจ้าอย่าได้เอ่ยคำหวานที่เชื่อถือไม่ได้เลย”
ซูชิงเสวี ่ยอดที่จะโต้เถียงกลับไม่ได้ “พี่ซื่อยังปรากฏตัวขึ้นที่ริมทะเลสาบเลย หากว่ากันตามที ่เจ้าพูด นางต่างหากที่น่าสงสัยที่สุด!”
อวี้จิ่นหุบยิ้มลงทันที สีหน้าเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “คนเราสามารถโกหกได้ ท
