คำพูดของเจียงซื่อดึงดูดความสนใจจากทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์
เจินซื่อเฉิงถามออกไปด้วยความกระตือรือร้น “แม่นางเจียงจะพิสูจน์อย่างไร”
“ใต้เท้าตามข้าไปที่ริมทะเลสาบจวีสยาได้หรือไม่” เจียงซื่อถาม
เจินซื่อเฉิงพยักหน้า “ได้สิ”
เดิมเขาก็จะไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุอย่างละเอียดหลังจากซักถามเสร็จเช่นกันฝูงชนเคลื่อนตัวกลับไปที่ริมทะเลสาบจวีสยาอีกครั้ง
เจียงซื่อยื่นมือชี้ออกไป “ใต้เท้าเจินดูนี่สิ พื้นที่ตรงนี้แม้จะมีรอยเท้าปนกันเต็มไปหมด ทว่ามีรอยเท้าอยู่รอยหนึ่งที่ชัดเจนมาก”
เจินซื่อเฉิงมองดูอย่างละเอียด พลางชี้ไปยังรอยเท้าขนาดใหญ่แล้วถามขึ้น “แม่นางเจียงพูดถึงรอยเท้านี้ใช่หรือไม่”
เจียงซื่อพยักหน้า “ใช่ รอยเท้ารอยนี้เป็นของน้องรอง หากใต้เท้าไม่เชื่อ สามารถนำรองเท้าที่น้องรองสวมอยู่ตอนนี้มาเทียบดูได้”ซูชิงอี้รูปร่างอ้วนท้วม เท้าทั้งสองข้างจึงมีขนาดใหญ่ตามจนน่าตกใจ มีครั้งหนึ่งที่เจียงซื่อมาค ้างคืนที ่จวนโหว บังเอิญได้ยินสาวรับใช้บ่นว่ารองเท้าของคุณชายรองนั้นทำยาก ก็เลยจำได้ขึ้นใจ
เมื่อครู่มีฝูงชนแห่กันมายังที่เกิดเหตุ เจียงซื่อรู้ดีว่ามันทำให้เรื่องลำบากขึ้น จึงได้แต่แอบหาเบาะแสอยู่เงียบๆ มาโดยตลอด ซึ่งไม่นานก็เจอเข้ากับรอยเท้ารอยนี้
“นำรองเท้าที่คุณชายรองซูเอ้อร ์สวมอยู่ออกมาเทียบ” เจินซื่อเฉิงออกคำสั่งกับลูกน้อง
ไม่นานลูกน้องก็ถอดรองเท้าออกมาข้างหนึ่งหลังจากเปรียบเทียบดูอย่างจริงจังแล้วก็เอ่ยข
