ือไม่!”เจินซื่อเฉิงกระแอมเสียงออกมา “ซูซื่อจื่อข้าอยากฟังว่าเหตุใดซื่อจื่อฮูหยินถึงพูดเช่นนี้”
ความเศร้าจากที่เสียลูกไปบวกกับคาดเดาเรื่องเจียงซื่อผิด ทำให้โหยวซื่อยากที่จะควบคุมอารมณ์ได้ นางจึงพูดความในใจออกมาอย่างไม่ลังเล “อี้เอ๋อร ์สติปัญญาไม่สมประกอบ ทั้งยังชอบเล่นกับผู้อื่น สองวันก่อนขณะที่ชวนเปั่าเกอเอ๋อร ์เล่นซ่อนแอบอยู่ไม่ระวังผลักเขาตกลงมาจากภูเขาจำลอง เปั่าเกอเอ๋อร ์บาดเจ็บที่หัว หมดสติอยู่นาน สวี ่ซื่อคงแค้นใจถึงได้ลงมือกับอี้เอ๋อร ์แน่!”
พอได้ยินโหยวซื่อพูดถึงเรื่องลูกชาย สวี ่ซื่อก็ตาแดงก่ำ แค่นเสียงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้คิดผิดแล้วล่ะ หลังจากเปั่าเกอเอ๋อร ์ได้รับบาดเจ็บข้าก็รู้สึกเสียใจมาก เช่นนี้จึงยิ่งไม่กล้าลงมือกับลูกคนอื่น ในฐานะแม่คนหนึ่ง ข้าคงทำเรื่องเช่นนี้ไม่ได้หรอก!”
