“คุณชายรองเรียกผู้ใดกัน” พอสาวรับใช้พูดออกมา นายท่านซูกับโหยวซื่อก็ถามขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน
สาวรับใช้ตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเซียวมองกวาดไปบริเวณรอบๆ
ตามสายตาที่กวาดมองออกไป ผู้ที่ถูกมองต่างก็กังวลขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
สุดท้าย สายตาของสาวรับใช้ก็หยุดลงที่เจียงซื่อแล้วยิ้มแบบทื่อๆออกมา พลางยื่นมือชี้ออกไปที่นาง แล้วพูดอึกอัก “คุณชายรองเหมือนกับกำลังเรียกว่า…พี่ซื่อ!”
ทันทีที่พูดจบ สายตาทุกคนก็จับจ้องไปที่เจียงซื่อ
โหยวซื่อเตรียมใจว่าจะเป็นเช่นนี้แต่แรกแล้ว พอพูดจบจึงเบิกตาโพลงมองเจียงซื่ออย่างดุดัน “เจียงซื่อ ที่อี้เอ๋อร ์จมน้ำเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่”
นางแค้นใจมากจริงๆ หากรู้แต่แรกว่านางสารเลวคนนี้จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ก็คงไม่มีความคิดนั้นผุดขึ้นมาหรอก เป็นตัวหายนะก็ควรจะถูกสวรรค์ลงโทษ ไม่ใช่ถูกปล่อยออกมาเพ่นพ่านทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้นายท่านซูยังถือว่านิ่ง เขาเอ่ยถามสาวรับใช้เสียงขรึม “เจ้าแน่ใจนะว่าได้ยินคุณชายรองเรียกเช่นนั้น” ภายใต้สายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาทำให้สาวรับใช้กังวลมากเป็นพิเศษ พอได้ยินนายท่านซูถามเช่นนี้ ความลังเลอันน้อยนิดที่ผุดขึ้นมาก ็มลายสิ้น พลันพยักหน้าลงอย่างแรง “[jk;ได้ยินชัดเจนเจ้าค่ะ คุณชายรองตะโกนเรียกว่าพี่ซื่อ!”
“นางสารเลว เอาชีวิตอี้เอ๋อร ์คืนมานะ!” โหยวซื่อตะเบ็งเสียงลั่น พลางพุ่งเข้ามาหาเจียงซื่อ
เจียงอีแทรกตัวเข้ามาขวางโหยวซื่อที่ด้านหน้าเจียงซื่อ “ปั้าส
