ะใภ้ใหญ่ น้องข้าไม่ทำร้ายใครนางไม่อาจทำร้ายน้องรองได้เจ้าค่ะ!”
“หลีกไปให้พ้น!” โหยวซื่อออกแรงผลักเจียงอีออก เจียงอีเซถลาออกไป
มีมือเข้ามาประคองที่ด้านหลังเจียงอีไว้ น้ำเสียงเรียบเฉยของเด็กสาวดังขึ้น “ไม่ว่าอย่างไรก็ตามปั้าสะใภ้ใหญ่เป็นถึงซื่อจื่อฮูหยินแห่งจวนอี๋หนิงโหว จัดการดูแลจวนมาก ็หลายปี มีความรู้กว้างขวาง ทว่าวันนี้เพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยคของสาวรับใช้ เหตุใดถึงตะโกนว่าจะเอาชีวิตหลานสาวเฉกเช่นกับเป็นสตรีปากคอเราะร้ายเช่นนี้ ไม่รู้สึกว่าลืมฐานะและตำแหน่งของตนไปหรือ”
เจียงซื่อส่งสายตาบอกใบ้ให้อาหมานดูแลเจียงอีให้ดี ทว่ากลับมองโหยวซื่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว โหยวซื่อก็ยิ่งโกรธ ขนาดร้องไห้ยังคงตะโกนไปด้วย “ฐานะงั้นหรือ ตอนนี้ฐานะของข้าก็คือแม่คนหนึ่งที่สูญเสีญลูกชายไป ข้าไม่สนใจศักดิ์ศรีหน้าตาอะไรทั้งนั้น ข้าต้องการเพียงแค่ให้คนที ่ทำร้ายลูกชายข้าชดใช้ด้วยชีวิต!”
พูดไปก็ง้างมือไปที่เจียงซื่อ
“หยุดนะ!” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังลั่นออกมาด้วยความโกรธ
เจียงจั้นคว้าข้อมือโหยวซื่อไว้ สีหน้าโกรธเกรี้ยว“ข้าไม่สนหรอกว่าท่านจะเป็นใคร หากท่านกล้าลงมือกับน้องสาวข้าก็ลองดู” เจียงจั้นโกรธจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว ถ้าเขามาช ้าไปหนึ่งห้าว ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้าลงมือกับน้องสาวเขา
โหยวซื่อถูกจับไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น “เจียงจั้น เจ้า
