รู้จักมารยาทบ้างหรือไม่”
เจียงจั้นแค่นเสียงหัวเราะ “เวลานี้ถามข้าว ่ามีมารยาทหรือไม่งั้นหรือ แล้วท่านที่เป็นถึงปั้าสะใภ้เรื่องยังไม่ทันกระจ่างแจ้งก็จะลงไม้ลงมือกับหลานสาวของตระกูลฝังสามี เหตุใดถึงกล้าพูดถึงเรื่องมารยาทอีก”
อาหมานที ่ประคองเจียงอี ปากอ้าตาค้างไปเลยทีเดียว
ไม่คิดเลยว่า คุณชายรองจะน่าเกรงขามถึงเพียงนี้!
“นายท่าน!” โหยวซื่อร้องไห้พลางหันไปมองนายท่านซู
นายท่านซูเอ่ยเสียงขรึม “ใช่ ควรจะถามให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
โหยวซื่อมั่นใจไปแล้วว่าเจียงซื่อเป็นคนทำร้ายลูกชายคนรอง พอได้ยินนายท่านซูพูดเช่นนี้จึงไม่พอใจอย่างยิ่ง
ซูชิงซวงประคองโหยวซื่อ “ท่านแม่ ข้าว ่าถามให้ชัดเจนก่อนค่อยว่ากันดีไหมเจ้าคะ ข้ารู้สึกว่าน ้องซื่อไม่ได้ทำร้ายน้องรอง…”
“เจ้าจะไปเข้าใจอะไรกัน!” โหยวซื่อเอ่ยเชิงตำหนิ
ซูชิงซวงเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ
นางคิดไม่ออกเลยว่าทำไมจู่ๆ น้องรองถึงจมน้ำและยิ่งคิดไม่ออกเลยว่ามันเกี่ยวข้องกับน้องซื่อได้อย่างไร
นายท่านซูจ้องไปที่เจียงซื่อ สีหน้าสุขุมนุ่มลึกดั่งสายน้ำ “ซื่อเอ๋อร ์ ก่อนหน้านี้เจ้าได้พบกับอี้เอ๋อร ์หรือไม่”
เจียงซื่อกำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่ามีเสียงพูดแทรกเข้ามา “ช้าก่อน”
เจียงอันเฉิงสาวเท้าก้าวเขามาอยู่ข้างเจียงซื่อพลางดึงนางไปไว้ข้างหลัง แล้วจ้องตานายท่านซูอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ “พี่เขยกำลังไต่สวนลูกสาวข้าอยู่หรือ”“น้องเขยพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเป็น
