ลุงแท้ๆ ของเจียงซื่อ ข้าไม่ได้กำลังไต่สวนนาง ข้าเพียงแค่ถามไถ่เรื่องราวเท่านั้น”
เจียงอันเฉิงทำหน้าขรึม ไม่ยอมโอนอ่อนให้นายท่านซู “ถามไถ่เรื่องราวคงคงไม่ใช่ธุระกงการของจวนโหว! พี่เขย หากพวกท่านรู้สึกว่าอี้เอ๋อร ์ไม่ได้พลาดตกน้ำเอง อยากจะหาตัวฆาตกรล่ะก็ แจ้งความเถอะ!”
แจ้งความงั้นหรือ
ผู้คนได้ยิน ต่างก็ตกตะลึงกันยกใหญ่
เป็นธรรมดาที่จะไม่ยอมติดต่อคบค้าสมาคมกับทางการ หนึ่งก็เพราะมันยุ่งยาก สองก็เพราะมันน่าอาย
อย่างเช่นการจมน้ำตายของซูชิงอี้ หากทางตระกูลไม่มีผู้ใดแจ้งความ ทางการก็คงไม่ส่งคนเข้ามาตรวจสอบโดยพลการหรอก
เมื่อเห็นนายท่านซูเงียบไปครู่หนึ่ง เจียงอันเฉิงขมวดคิ้วเอ่ยเสียงเรียบ “การตายของอี้เอ๋อร ์มีความเป็นไปได้แค่สองทาง หนึ่งคือพลาดตกลงไปจมน้ำเอง สองคือมีคนผลักลงไป หากเป็นอย่างแรกก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับซื่อเอ๋อร ์ทั้งสิ้น การที่พี่เขยซักถามซื่อเอ๋อร ์เช่นนี้มันช่างไร้เหตุผลยิ่งนักแต่หากเป็นอย่างที่สอง ในฐานะที่เป็นพ่อกับแม่พวกท่านไม่อยากหาตัวคนร้ายให้เจอเพื่อแก้แค้นให้กับลูกหรือ”
คำพูดของเจียงอันเฉิงทำให้นายท่านซูลังเลใจขึ้นมา
“แจ้งความ!” อี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ท่านแม่(เหล่าฮูหยิน)…” เสียงผู้คนดังอื้ออึง
อี๋หนิงโหวเป็นคนไม่สนใจเรื่องอะไร เมื่อได้ยินเหล่าฮูหยินพูดเช่นนี้ จึงเอ่ยเสริมออกไป “ถ้างั้นก็แจ้งความเถอะ”“ท่านพ่อ ข้ารู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องให้ทางการ
