ูกคนรองเกี่ยวพันกับเจียงซื่อ เช่นนั้นจึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
นายท่านซูเห็นเช่นนี้จึงไม่ขัดขวางอีกขณะที่รอทางการมาถึง โหยวซื่อร้องห่มร้องไห้ไม่หยุดอยู่รอบๆ ศพซูชิงอี้ ทว่าอี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินร่างกายไม่เอื้ออำนวย อี้หนิงโหวจึงพาเข้าห้องไปพักผ่อนแล้ว ส่วนนายท่านซูกลับมีท ่าทีนิ ่งสุขุมมาโดยตลอด
เจียงอันเฉิงสะกิดเจียงซื่อเบาๆ แล้วกระซิบพูด “มีพ ่ออยู ่ ไม่ต้องกลัว”
เจียงซื่อพยักหน้า “ข้าไม่กลัวหรอกเจ้าค่ะ”
รอไม่นาน เจินซื่อเฉิงก็เข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตรวจการชั้นผู้น้อยกลุ่มหนึ่ง นายท่านซูเข้าไปต้อนรับ พร้อมกับเอ่ยขึ้นเสียงเศร้า “ลำบากใต้เท้าเจินแล้ว”“ซูซื่อจื่ออย่าได้เศร้าไปเลย” สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพูดคุยกัน เจินซื่อเฉิงกับนายท่านซูทักทายกันเสร็จก็กวาดสายตามองไปที่ผู้คน เมื่อเห็นหน้าเจียงซื่อก็ถอนหายใจ
มีคดีเมื่อไหร่ก็ต้องเจอเด็กคนนี้ ช่างเป็นพรหมลิขิตจริงๆ เลย
