เสียงเอะอะโวยวายยิ่งดังขึ้นอีก ไม่นานมันก็ดังมาถึงหูอี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยิน
“เกิดอะไรขึ้น” อี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินหันไปถามต้าไท่ไท่โหยวซื่อที่อยู่ไม่ไกลนัก
โหยวซื่อสีหน้าเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงร้องไห้พลางตะโกนเรียกพวกนั้นแล ้ว นางลุกขึ้นตรงไปที่สาวรับใช้พลางตะเบ็งเสียงออกมา “วันมงคลของเหล่าฮูหยินแท้ๆ เหตุใดถึงประพฤติตัวไร ้มารยาทเช่นนี้ มีเรื่องอะไรก็พูดออกมาให้ชัดเจน!”
สาวรับใช้ที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาสีหน้าถอดสี พูดติดๆขัดๆ “ต้าไท่ไท่ คือคุณชายรอง…”
“คุณชายรองเป็นอะไร…” หากไม่อยู่ต่อหน้าคนเยอะเช่นนี้ โหยวซื่อคงตบฉาดลงบนหน้าสาวรับใช้ไปแล้ว โหยวซื่อเป็นคนโอหัง ให้กำเนิดหลานชายคนโตและหลานสาวคนโตแห่งจวนโหวทั้งลูกชายและลูกสาวต่างโดดเด่นเป็นสง่า มีก็แต่ลูกคนรองซูชิงอี้ที่สติไม่สมประกอบมาตั ้งแต่เด็กมันกลายเป็นปมในใจของโหยวซื่อ เมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของสาวรับใช้ โหยวซื่อก็รู้สึกเหมือนถูกบีบรัดหัวใจขึ้นมา กลัวว่าลูกคนรองจะก่อเรื่องอะไรให้นางลำบากอีก เพราะเมื่อไม่นานมานี้ก็เพิ่งจะก่อเรื่อง…
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่สาวรับใช้ สาวรับใช้ตะเบ็งเสียงลั่นพร้อมกับน้ำตานองหน้า “ต้าไท่ไท่คุณชายรองจมน้ำเจ้าค่ะ!”
โหยวซื่อตัวสั่นเทิ้ม ภาพตรงหน้าเลือนราง พลันตะโกนดังลั่น “คุณชายรองเป็นอย่างไรบ้าง”
สาวรับใช้คุกเข่าลงกับพื้น พูดอะไรไม่ออก สั่นไปทั้งตัว
โหยวซื่อใจเสีย พลันวิ่งมุ่งหน้าตรงไปที่ทะเลสา
