บจวีสยา
ในฐานะที่เป็นคนดูแลจัดการเรือน โหยวซื่อจึงรู้ได้ทันทีว่าในจวนโหวจุดที่สามารถทำคนจมน้ำได้ก็คือทะเลสาบจวีสยา
อี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินลุกขึ้นตัวสั่นระริก และเนื่องจากลุกเร็วเกินไปจึงเกือบจะล้มลง
“ท่านยาย!” เจียงอีพยุงอี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินไว้
อี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินยกมือขึ้น เอ่ยพูดเสียงเศร้า“อีเอ๋อร ์ พยุงข้าไปที”
ผู้ชมการแสดงงิ้วต่างก็รีบตามอี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินออกไปพริบตาเดียวเวทีการแสดงงิ้วที่ครึกครื้นก็ไร้ซึ่งผู้ชม เหลือเพียงแต่ความเงียบงันหลังจากความโหวกเหวกโวยวาย
ในมุมหนึ่งอาหมานริมฝีปากขาวซีด ออกแรงดึงชายแขนเสื้อเจียงซื่อ “คุณ คุณหนู พวกเราลำบากแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
แม้สีหน้าเจียงซื่อจะซีดเซียวไร้เลือดฝาด ทว่ายังคงรักษาความนิ่งในน้ำเสียงไว้ “พวกเราก็ไปดูกันเถอะ หนีความยุ่งยากนี้ไม่พ้นหรอก อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด”
นึกไม่ถึงเลยว่าน ้องรองซูชิงอี้จะจมน้ำ!ชาติภพที่แล้ว ซูชิงอี้ก็จากไปในปีนี ้เช่นเดียวกันเพียงแต่ไม่ใช่ช่วงวันเกิดท่านยาย ต้องห่างไปอีกตั้งหลายวันเลย
ตอนนั้นนางเป็นลูกสะใภ้ของจวนอันกงกั ๋วแล้ว มีข่าวการตายไปถึงนาง แจ้งว่าน ้องรองตายเพราะปั่วย ส่วนปั่วยเป็นอะไรนั้นไม่ได้เอ่ยถึง ทว่าวันนี้ซูชิงอี้กลับมามาจมน้ำตาย…
เจียงซื่อนึกถึงความแตกต่าง ความหนาวเย็นพุ่งเข้ามาในใจ
กลับมาที่เวทีที่เงียบสงบลง นางคิดไว้แต่แรกแล้วว่าหากมีผู้ใดพบเห็นว่าซูชิงอี้เข้ามาขวางนางที่บริเวณใกล้ทะ
