งไว้ไม่หยุด น้ำไหลทะลักออกมาจากมุมปากตามแรงกดของหมัวมัว ทว่าเขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ
“อี้เอ๋อร ์ตื่นสิ อย่าทำให้แม่ตกใจ!” โหยวซื่อตะโกนร้องออกมาปานจะขาดใจ พลางโผเข้าไป
ซูชิงอี้ตาปิดสนิททั้งสองข้าง ใบหน้าที่อ้วนท้วมบีบเข้าหากัน ดูน่ากลัวเล็กน้อย“อี้เอ๋อร ์เจ้าฟืนขึ้นมาสิ อย่าทำให้แม่ตกใจ!”โหยวซื่อเขย่าร่างซูชิงอี้ มือคลำไปโดนผิวที่โผล่ออกมามาด ้านนอก มันเย็นเฉียบ
“ต้าไท่ไท่ คุณชายรอง…เสียแล้ว…”
โหยวซื่อร่ำไห้ กอดร่างซูชิงอี้ไว้ไม่ปล่อย
แม้นางจะเกลียดที่ลูกชายคนรองเป็นเด็กปัญญาอ่อนอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็อุ้มท้องมาถึงสิบเดือน เลี้ยงดูมาจนโตถึงอายุสิบสี่ปี พอมีจุดจบเช่นนี้แล้วจะไม่เสียใจได้อย่างไร
เสียงร้องไห้ของโหยวซื่อดังระงมเข้าไปในหูของผู้คน เสียงสะอึกสะอื้นจากผู้คนเริ่มดังขึ้นเบาๆ
มืออี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินที่จับแขนเจียงอีไว้สั่นระรัว เหมือนกับจะยืนไม่อยู่แล้ว
เรื่องมงคลกลับกลายเป็นอัปมงคล ความรู้สึกหดหู่อันหนักหน่วง ทำให้นางไม่อาจความคุมอารมณ์ความรู้สึกได้
ข่าวคราวแพร่กระจายไปถึงหูแขกฝังบุรุษอย่างรวดเร็ว ไม่นานอี๋หนิงโหวกับนายท่านซูก็มาถึง
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” นายท่านซูถามสีหน้าขึงขัง
เสียงโหยวซื่อแหบพร่า “ท่านพี่ อี้เอ๋อร ์ไม่อยู่แล้วอี้เอ๋อร ์ของข้าไม่อยู่แล้ว…”
นางเริ่มเสียใจแล้ว เหตุใดตอนที่ลูกคนรองยังมีชีวิตอยู่ถึงได้รังเกียจเขาที่สติไม่สมประกอบ กลัวว
