่าจะทำให้นางอับอายขายหน้า แม้แต่งานเลี้ยงฉลองวันเกิดเหล่าฮูหยินก็ไม่ให้เขาโผล่หน้ามา
หากวันนี้ลูกคนรองอยู่กับลูกคนโต ไม่แน่อาจจะไม่เกิดเหตุการณ์นี้ก็ได้
นายท่านซูมองลูกคนรองที่ไร้ซึ่งลมหายใจ แม้จะเสียใจไม่น้อยกว่าโหยวซื่อ ทว่ายังคงมีสติอยู่
“แม้อี้เอ๋อร ์จะสติไม่สมประกอบ แต่ปกติก็ไม่เข้าไปใกล้น้ำ อีกอย่าง สาวรับใช้ของอี้เอ๋อร ์ล่ะ”
นายท่านซูถามเช่นนี้ สาวรับใช้นางหนึ่งโผเข้ามานั่งคุกเข่าลง “บ่าวเล่นเตะลูกขนไก่กับคุณชายรองอยู่ในสวน คุณชายรองบอกว่าคอแห้ง บ่าวจึงเข้าไปรินน้ำ ใครจะรู้แค่แวบเดียวเท่านั้นคุณชายรองจะหายไป ข้าน้อยออกตามหาจนทั่ว จากนั้น…จากนั้นก็พบว่ามีคนลอยอยู่ในทะเลสาบจวีสยาพอมองดูดีๆ ก็เห็นว่าเป็นคุณชายรอง…”
สาวรับใช้ยิ่งพูดก็ยิ่งลุกลี้ลุกลน เอาหัวโขกพื้นไม่หยุด “บ่าวผิดไปแล้ว นายท่าน ไท่ไท่ไว้ชีวิตบ่าวด้วยเถอะนะเจ้าคะ!”
“นางสารเลว หุปปากเดี๋ยวนี้!” โหยวซื่อพุ่งเข้ามาตบฉาดลงบนหน้าสาวรับใช้ สีหน้าย่ำแย่ลงไปอีกจากนั้นก็หันหน้าไปช้าๆ สบตาเข้ากับซูชิงเสวี ่ยที่หน้าซีดเผือด
ซูชิงเสวี ่ยเบิกตาโพลงด้วยความกลัว แล้วส่ายหน้าออกมาอย่างแรง
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง ท่านแม่ใหญ่เป็นคนสั่งให้นางกล่อมพี่รองไปที่ศาลาเฉาหยางเอง จากนั้นก็รอให้เจียงซื่อผ่านมาแล้วยุให้พี่รองวิ่งออกไปก่อกวนเจียงซื่อ
ซูชิงเสวี ่ยพยายามส่งสายตาออกไปอย่างสุดความสามารถว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด
โหยวซื่อค่อยๆ ใจเย็น
