เจียงอีอายุยี่สิบพอดี นางเป็นคนงดงามสวยสง่าใบหน้านวลขาวที่แปะไว้ด้วยรอยยิ้ม ชวนให้รู้สึกมีความอ่อนหวานน่าสนิทสนมด้วย
เจียงซื่อมองเจียงอีไม่ละสายตา
จะว่าไป นางกับพี่ใหญ่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือน แต่ความจริงก็อยู่ห่างกันมาแล้วหลายปี
ฤดูหนาวนี้แหละ ที่พี่ใหญ่มีชู้จนถูกปลดตำแหน่งพอกลับมาถึงจวนตงผิงปั ๋วไม่นาน นางก็ฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอกับเสา
เจียงซื่อมองเจียงอีอย่างตั้งใจ
ตอนนี้สองแก้มของเจียงอีดูอิ่มเอิบ ดวงตาดูผ่อนคลาย เห็นแล้วชวนให้รู้สึกสบายใจพอสมควร ไม่เหมือนกับครั้งสุดท้ายที่ได้พบกับพี่ใหญ่เมื่อชาติที่แล้ว กับความซูบผอมอ่อนแอ ราวกับคนที ่ทำขึ้นจากกระดาษบางๆ ยามถูกลมพัดก็อาจปลิวหายไปและหาไม่เจออีก
เจียงอีเดินมาหาและจับมือเจียงซื่อเอาไว้ นางยิ้มและกล่าว “ไม่เจอกันนานหลายเดือน หรือว่าจำพี่ไม่ได้เสียแล้ว”
พอพูดถึงตรงนี้ เจียงอีพลันเกิดรู้สึกผิดขึ้นมาน้องสี่เป็นคนเหย ่อหยิ่ง เดิมทีก็ไม่ค่อยสนิทสนมกับนางอยู่แล้ว แล้วยิ่งตอนที่น้องสี่ยกเลิกงานแต่งงานกับจวนอันกั ๋วกง นางกำลังถูกแม่สามีกดดันจนไม่ได้กลับบ้านฝั่ายมารดาและไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนน้องสี่ หากตอนนี้น้องสี่จะรู้สึกโกรธมันก็สมควรแล้วล่ะ
ท้ายที่สุดแล้ว นางก็เป็นพี่สาวที่ไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง
เจียงซื่อบีบมือเจียงอีแน่นพร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน “ข้าคิดถึงพี่ใหญ่นัก”
พอเจียงอีได้ยิน ดวงตาก็แดงก่ำ
น้องสี่ไม่เพียงแต่ไม่ถือโทษนาง แต่ยังพูดกับนางด
