วี ่อีกครั้ง “เจ้าดูความลำเอียงของท่านยายสิ เจียงซื่อและจวนตงผิงปั ๋วสร้างความขายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ท่านยายกลับไม่สนใจเลยสักนิด”
ซูชิงอวี ่กวาดสายตาไปยังเจียงซื่อที่ถอยมายืนอยู ่ข้างๆ เจียงอี พร้อมกับเอ่ยอย่างดูถูก “หน้าที่ขายออกไปไม่ใช่หน้าของจวนอี๋หนิงโหวเสียหน่อย ท่านยายจะสนใจทำไมเล่า”
ซูชิงเสวี ่ยหลุดขำ “ฮิฮิ ก็ใช่”งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในที่สุด เจียงซื่อก็มีโอกาสได้คุยเป็นการส่วนตัวกับเจียงอีเสียที
“พี่ใหญ่ พี่รองฝากข้าให้มาทักทายท่านพี่น่ะ”
เมื่อได้ยินเจียงซื่อพูดถึงเจียงจั้น เจียงอียิ้ม “ช่วงนี้น้องรองเป็นอย่างไรบ้าง ยังหาเรื่องจนถูกลงโทษอยู่หรือไม่”
เจียงซื่ออดขำไม่ได้ “พี่รองยังเหมือนเดิม”
เจียงอีส ่ายหัว “น้องรองไม่เคยทำให้วางใจได้เลยน้องสี่ ข้ากลับไปบ่อยๆ ไม่ได้ เจ้าต้องคอยเตือนเขานะ ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ควรรู้จักเพลาๆ ลงบ้าง”“ข้าจะดูพี่รองให้ดีเจ ้าค่ะ ว่าแต่พี่ใหญ่ นอกจากช่วงตรุษจีน ปกติแทบจะไม่ได้พบหน้าเลย ไม่รู้ว่าพี่เป็นอย่างไรบ้าง พวกเราคิดถึงพี่มาก”
เมื่อพูดถึงตัวเอง เจียงอียังคงยิ้ม “ข้าไม่มีเรื่องไม่ดี พวกเจ้าวางใจได้”
เจียงซื่อสังเกตสีหน้าของเจียงอีอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นอาการและสีหน้าของนางที่ไม่เหมือนว่าแสร้งทำ นางยิ่งเกิดความสงสัย
หากดูจากตอนนี้ พี่ใหญ่คงมีชีวิตที่ไม่เลวจริงๆแต่เหตุใดจึงเกิดเรื่องน่าตกใจเช่นนั้นขึ้นในฤดูหนาวหลังจากนั้นไม่นานไม่ว่าจะเป
