วันนี้อากาศดี เจียงซื่อพาอาหมานไปเลือกเครื่องประดับที่ร้านเจินเปั่า
ในเมื่อท่านย่าออกปากพูดแล้ว นางไม่มีทางแกล้งปฏิเสธแน่
ร้านเจินเปั่าเป็นร้านเครื่องเงินที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงชนิดที่ไม่เป็นสองรองใคร ผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาล้วนแต่เป็นคุณหนูตระกูลชนชั้นสูงส่วนใหญ่ ถึงแม้คุณหนูตระกูลชนชั้นสูงเหล่านี้สามารถให้ทางร้านนำเครื่องประดับไปให้เลือกถึงที่จวนได้ แต่สตรีสมัยก่อนจนถึงปัจจุบันต่างก็เหมือนมีโรคเหมือนกันชนิดหนึ่ง นั่นคือได้ออกมาเดินเล่น แม้ท้ายที่สุดจะไม่ซื้อแต่ก็ได้เลือก…ตอนที่เจียงซื่อเลือกเครื่องประดับอยู่ มีสตรีวัยกลางคนคนหนึ่ง บุคลิกท่าทางสวยสง่า แต่แต่งตัวธรรมดา กำลังเลือกเครื่องประดับที่ละลานตาอยู่เต็มถาด นางกวาดสายตามาจนถึงนางและยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน “คุณหนูท่านนี้ช่วยข้าสักหน่อยได้หรือไม่”
แม้ว่าเจียงซื่อไม่คิดว่าสตรีจะพูดกับนางอย่างกะทันหัน แต่นางก็ไม่ได้เผยสีหน้าตกใจออกไปนางยิ้มอ่อนและเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าฮูหยินต้องการให้ข้าช่วยสิ่งใดหรือเจ้าคะ”
การตอบอย่างสุภาพและไม่สูญเสียความมีน้ำใจของเจียงซื่อทำให้รอยยิ้มของสตรีมีความจริงใจมากยิ่งขึ้น “เวลาข้าเห็นสิ่งของเหล่านี้ในจำนวนมาก ข้าจะเลือกไม่ถูก คุณหนูช่วยข้าดูหน่อยได้หรือไม่”
คำขอของสตรีไม่ได้มากเกินไป คำขอความช่วยเหลือง่ายๆ เช่นนี้ เจียงซื่อไม่ปฏิเสธแน่นอนนางเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดและเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าฮูหยินต้องการซื้อสิ่
