อวี้จิ่นลุกขึ้นไปขวางทางเจียงซื่อ
เจียงซื่อมองดูการเคลื่อนไหวที่ฉับไวของเขา ตาสวยคู่นั้นหรี่ลง
เมื่อครู่นี้ยังกระอักเลือดอยู่เลย ตอนนี้กลับกระโดดขึ้นมาขวางทางนางได้ นี่เขาหลอกนางอีกแล้วหรือ
ความโกรธพลันพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อคิดถึงความเป็นห่วงเมื่อครู่ เจียงซื่อก็อดไม่ได้ที่จะต่อว่าตัวเอง
“หลีกไปนะ!”
“ไม่อยากพบหน้าข้าอีกแล้ว?” มือข้างหนึ่งของอวี้จิ่นดันกำแพงเอาไว้ ศีรษะพลางก้มต่ำลงตรงหน้าของหญิงสาว
เจียงซื่อไม่สบตาพร้อมกับตอบนิ่งๆ “เจ้าค่ะ”
“ยอมแต่งงานกับใครก็ได้แต่ไม่ใช่ข้า?” อวี้จิ่นถามอีกครั้ง
ซื่อก้มหัวอีกครั้งแล้วตอบ “เจ้าค่ะ” ไม่มีความลังเลแม้เพียงเสี้ยวเดียว เจียง
สีหน้าของชายหนุ่มเริ่มซีดขาว แล้วดึงมือกลับมาอย่างช้าๆ ขนตาที่หนาช่วยบังอารมณ์ใต้หนังตาไว้ได้
สาวน้อยใจดำนี่ มีใจให้กับเขาแท้ๆ เหตุถึงใดปฏิเสธเขาครั้งแล้วครั้งเล่ากันนะ
ปฏิเสธเขาแค่คนเดียว!
เพียงแค่คิดถึงคำพูดของเจียงซื่อที่ว่า ‘ยอมแต่งงานกับใครก็ได้แต่ไม่ใช่เขา’ อวี้จิ่นก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจทันที
“เพราะเหตุใด”สุดท้ายเจียงซื่อก็ยอมยกหนังตาขึ้นแล้วสบตากับเขา
ชายหนุ่มมีดวงตาที่งดงามดั่งตาหงส์ หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ดูเป็นคนที่มีใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดเวลา ส่วนนัยต์ตาของเขาไม่ใช่สีน้ำตาลอ่อนเหมือนคนต้าโจวส่วนใหญ่ แต่เป็นสีดำเข้มที่เหมือนกับอัญมณีชั้นยอด
และเวลานี้ สายตาแวววาวคู่นี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซ
