ึ้งและความทรมานใจ
“เพราะเหตุใด”
เจียงซื่อยิ้มพร้อมกับปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงแต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งเรียบที่ไร้ความรู้สึก “คุณชายอวี๋โตกว่าข้าถึงหลายปี เหตุใดถึงไม่ทราบว่าบนโลกนี้ เรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ไม่สามารถบอกเหตุผลกันได้ หรือท่านคิดว่าไม่ว่าหญิงสาวคนไหนที่เผยความในใจกับท่าน หากว่าท่านไม่ยอมรับ ท่านจะบอกกับนางว่าเพราะเหตุใดด้วยหรือเจ้าคะ”
“ไม่เคยมีใครเคยถามข้า”
หญิงสาวทางใต้เป็นสตรีเปิดเผยและอบอุ่น เวลาเจอชายรูปงามจะมีความใจกล้าเป็นอย่างมากแล้วเขาจะไม่รอให้หญิงสาวเหล่านั้นเข้ามาใกล้แต่จะหลบทันที จะมีเวลาให้คนอื่นมารอถามว่าเพราะเหตุใดได้อย่างไร
“หากว่ามีคนถาม แล้วท่านจะตอบหรือไม่”
“ไม่” อวี้จิ่นตอบทันทีอย่างไม่คิด
นอกจากอาซื่อ กับหญิงสาวอื่นเขาจะให้ความเคารพและอยู่ห่างๆ แล้วอาซื่อก็ไม่จำเป็นต้องถามเขาว่าเพราะเหตุใด
เจียงซื่อมองอวี้จิ่นด้วยแววตาที่เย็นชา “คุณชายอวี๋ สิ่งที่ท่านเองยังไม่ทำก็จงอย่ายัดเยียดให้ผู้อื่น ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”“ช้าก่อน!”
เจียงซื่อนิ่ง
อวี้จิ่นมองหน้าและยิ้ม “คำพูดเหล่านี้ข้าจำไว้แล้ว ที่นี่เป็นที่ของเจ้า หากว่าต้องไปก็ควรเป็นข้าข้าลาล่ะคุณหนูเจียง”
เจียงซื่อกัดริมฝีปากเบาๆ พร้อมกับมองฝั่ายตรงข้ามที่กำลังเดินออกไป ภายในใจเกิดความคิดเป็นร้อยเป็นพัน แต่ก็ไม่มีเสียงใดเอ่ยออกมา แล้วคนนั้นก็ไม่หันกลับมาอีกเลย
อวี้จิ่นไม่กล้าหันกลับไป เขากลัวว่าหากหันกลับไปแล้ว
