ย่างมาก คงไม่อาจพาลหาเรื่องตามพี่ห้าได้”
“เจ้า…” องค์ชายห้าชี้อวี้จิ่น ควันโกรธแทบพุ่งออกมาจากรูทวารทั้งเจ็ด “จะคำพูดของคนหรือคำพูดของผีเจ้าก็ได้พูดออกมาหมดแล้ว ข้า…”เขาอยากลงมือ แต่ความทรงจำแย่ๆ ในวันที่ถูกลงโทษด้วยการจำกัดบริเวณยังไม่จางหายไป เขาจึงทำได้เพียงกลืนความโกรธนั้นเข้าไป
อวี้จิ่นทำดูความโมโหของฝั่ายตรงข้ามไม่ออก จึงเอ่ยถามออกไปอย่างยิ้มแย้ม “พี่ห้ามาทำอะไรที่นี่ ดูเหมือนว่าที่นี่จะอยู่ห่างจากจวนหลู่อ๋องไกลพอควร”
องค์ชายห้าพลันเหลือบมองจวนตงผิงปัวที่อยู่ไม่ไกล
การกระทำเล็กๆ นี้ของเขาจะรอดพ้นสายตาของอวี้จิ่นไปได้อย่างไร อวี้จิ่นพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งขรึมทันที
