รอบกายกลับเย็นลงจนน่าขนลุก
“หึ! โอหัง!”
ชายชุดดำร่างสูงแค่นเสียงในลำคอ
ฟุ่บ!
จางอวิ๋นร้านจะเสียเวลาต่อปากต่อคำ กระบี่ในมือถูกกระชับแน่นแล้วตวัดฟันออกไปทันที
“ไม่เจียมกะลาหัว! คิดจริงๆ หรือว่าแค่ระดับสร้างรากฐานกระจอกๆ จะมาอวดเบ่งต่อหน้าข้าได้?”
ชายชุดดำร่างสูงคำรามลั่น เร่งเร้าพลังปราณธาตุสายฟ้าจนหมัดขวาส่องแสงเจิดจ้า ก่อนจะชกสวนเข้ามาปะทะกับคมกระบี่ตรงๆ ด้วยความมั่นใจในพลังระดับจินตานของตน
ทว่า… ในเสี้ยววินาทีที่หมัดสายฟ้ากำลังจะปะทะเข้ากับคมกระบี่
วูบ!
ราวกับชกผ่านม่านหมอก... หมัดที่ทรงพลังนั้นกลับทะลุผ่านตัวกระบี่ไปอย่างน่าพิศวง ราวกับว่าอาวุธตรงหน้าเป็นเพียงภาพลวงตา!
“หือ?”
ชายชุดดำร่างสูงชะงักกึก สัญชาตญาณกรีดร้องเตือนภัยถึงขีดสุด สีหน้าเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก
“แย่แล้ว!!”
ฉัวะ!
คมกระบี่ของจางอวิ๋นปรากฏขึ้นอีกครั้งราวกับภูตพราย ไร้เสียง ไร้เงา…
เป้าหมายไม่ใช่การปะทะ แต่เป็นต้นขาขวาที่เปิดโล่ง!
ตุบ!
เสียงของหนักร่วงหล่นกระแทกพื้น
ขาขวากว่าครึ่งท่อนของชายชุดดำร่างสูงขาดกระเด็นออกจากร่าง เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ
“อ๊ากกกกก——!!”
เสียงร้องโหยหวนดั่งสัตว์บาดเจ็บดังระงมป่า