“ศิษย์พี่!”
เสียงตะโกนร้อนรนของอู๋เสี่ยวพั่งดังแหวกอากาศเข้ามา พร้อมร่างท้วมที่พุ่งเข้ามาประคองอย่างรวดเร็ว
“ข้า… อยู่ที่ไหน?”
สวีหมิงพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง ภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัว สติสัมปชัญญะเพิ่งเริ่มกลับคืนมา
“ศิษย์พี่ เรายังอยู่ที่เดิม!”
“ยังอยู่ที่เดิม?”
สวีหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ความทรงจำก่อนหมดสติไหลย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำป่า “ท่านอาจารย์…”
เขารีบยันกายลุกขึ้นยืนทันที
ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตา คือแผ่นหลังของจางอวิ๋นที่ยืนตระหง่านดุจขุนเขาอยู่เบื้องหน้า
“อะ… อาจารย์!?”
สวีหมิงยืนตะลึงงัน
จำได้ว่าท่านอาจารย์กำลังปะทะกับยอดฝีมือระดับจินตานของตระกูลหลินไม่ใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้ถึง…
“อาจารย์จัดการเรียบร้อยแล้ว”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ โดยไม่หันกลับมามอง
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไหล่ซ้ายของศิษย์คนโต บาดแผลฉกรรจ์เมื่อครู่บัดนี้สมานตัวจนเกือบสนิท ส่วนกริชทองคำที่เคยปักคาอยู่ก็อันตรธานหายไปไร้ร่องรอย
เขารู้ดีว่ามันไปอยู่ที่ไหน... มันถูกดูดกลืน!
เมื่อความแข็งแกร่งของสวีหมิงเพิ่มพูนขึ้น ‘รากวิญญาณมังกรทองโลหิตกลายพันธุ์’ ในกายก็ยิ่งสำแดงเดช มันสามารถเปลี่ยนศาสตราวุธธาตุทองให้กลายเป็นพลังงานบริสุท
