เอ้อร์หนิวฉลาดมาก มันซ่อนตัวแทะไก่อยู่ตรงหัวมุมแต่ไม่มีแม้เสียงเล็ดลอดออกมา กลิ่นหอมอบอวลของไก่อ้วนได้จางหายไปตามน้ำฝนที่ล้างออก
ไก่อ้วนหนึ่งตัวถูกมันกัดกินจนหมดภายในไม่กี่คำเอ้อร์หนิวหรี่ตาลงอย่างชอบใจ
นี่สิ ถึงจะเป็นความสุขของการเป็นสุนัขซาลาเปาไส้ผักเมื่อตอนเช้ากินจนแทบสำลักคอ
เอ้อร์หนิวลุกขึ้นสะบัดน้ำบนตัวออกพร้อมตั้งหูชันบริเวณไม่ไกลจากตรงนี้มีคนสองคนกำลังเดินมาทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงบริเวณด้านหน้าของเรือน
“ประตูเรือนล็อกไว้ จะเข้าไปอย่างไรดีล่ะ” อาสะใภ้แปดที่ตัวห่อด้วยผ้าสีดำทั้งตัวเอ่ยถามอาแปดเองก็ห่อด้วยผ้าสีดำเช่นกัน เหลือเพียงใบหน้าที่โผล่ออกมา “กำแพงไม่สูงมาก ข้าจะดันเจ้าเข้าไปนะ”
“แล้วท่านล่ะ” อาสะใภ้แปดคว้าคอเสื้อมาหาแล้วกล่าวออกไป
“หญิงโง่ พอเจ้าเข้าไปแล้ว เจ้าปลดที่คล้องออกไม่เป็นหรือไงเล่า”
อาสะใภ้แปดเข้าใจทันที “อ้อใช่ จะได้สะดวกตอนวิ่งหนีหลังจากทำให้เด็กนั่นตกใจด้วย”
ถ้าเซี่ยชิงเหยาเห็นผี จะต้องตะโกนร้องลั่นเป็นแน่ ถึงเวลานั้น บ่าวรับใช้ที่นอนพักแล้วจะต้องตื่นขึ้นมาดู แล้วถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วยังต้องปีนกำแพงวิ่งหนีอีก ก็คงหนีไม่ทัน และอาจกลายเป็นจุดสนใจมากเกินไป มิสู้แอบหนีออกทางประตูในช่วงที่ทุกคนชุลมุน น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
อาสะใภ้แปดมองดูกำแพงที่สูงกว่านางครึ่งศีรษะก็เกิดความตื่นเต้น “ตาแก่ ดูให้ดีๆ ล่ะ ระวังอย่าให้ข้าล้มเชียวนะ”
“พูดมากเสียจริง เร็วเข้าเถอ
