ะ” อาแปดย่อตัวลงสองมือสอดประสานไขว้และยื่นออกไป
ตรงมุมมืด เอ้อร์หนิวนั่งนิ่งเอียงหัวดูความเคลื่อนไหวของสองคนนั้น
อาสะใภ้แปดขึ้นเหยียบฝั่ามืออาแปดแล้วดันตัวเองไปอีกด้านของกำแพงโดยอาศัยแรงยกของอาแปด
อาแปดแนบหูกับกำแพงจนได้ยินเสียงเท้ากระทบพื้นแล้วจึงยิ้มออกมา
ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา อาสะใภ้แปดยื่นศีรษะออกมาพร้อมกับตะโกนเรียกออกไปเสียงเบา “ตาแก่ เข้ามาเร็ว”
“เจ้าจะตะโกนทำไม!” อาแปดด่าไปพร้อมกับเดินไปทางประตู
เอ้อร์หนิวเอียงหัวมองอาแปดเดินเข้าไป มันจึงลุกขึ้นสะบัดน้ำบนตัวออกจนน้ำกระเด็นไปทั่วจากนั้นเดินตามไปเงียบๆ พอมุดตัวผ่านประตูเรือนแล้ว มันยกเท้าหน้าขึ้นปิดประตูไม้ลงจากนั้นเอาปากคาบที่คล้องประตูกลับเข้าที่ทุกความเคลื่อนไหวของสุนัขตัวใหญ่ราบรื่นราวกับเมฆเหินน้ำไหลแทบไม่มีเสียง ส่วนอาแปดกับอาสะใภ้แปดที่มัวแต่สังเกตการณ์ในตัวเรือนก็แทบไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่อยู่ด้านหลัง
ตัวเรือนที่เซี่ยชิงเหยาอาศัยมีชื่อว่าเรือนเจิ่นสยาประดับด้วยพุ่มไม้ใบหญ้า มีต้นหลี่จื่อ[1]ที่เริ่มออกผลสีเขียวเต็มต้น มีกิ่งไม้มากมายยื่นออกไปด้านนอกกำแพง
หลังจากที่สังเกตการณ์เสร็จเรียบร้อย ตัวเรือนอันเงียบสนิทที่อยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ทั้งคู่มีความตื่นเต้นเล็กน้อย
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง อาแปดก็ผลักอาสะใภ้หนึ่งที“ชะงักอยู่ใยกันเล่า ยังไม่รีบเอาผ้าสีดำบนตัวเจ้าออกมาอีก!”
หลังจากที่อาสะใภ้แปดดึงผ้าสีด
