ำออกแล้วยัดลงที่มือของอาแปด ก็ทำให้ชุดสีขาวบนตัวนั้นได้เผยออกมา จากนั้นนางได้หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาแล้วสวมเข้ากับใบหน้า
ดวงตากลมโตของเอ้อร์หนิวพลันเบิกกว้าง คล้ายว่าตกใจในความเปลี่ยนแปลงของอาสะใภ้แปด
เวลานี้อาสะใภ้แปดได้นำกระดาษแผ่นหนึ่งมาทำเป็นหน้ากาก แล้วเหลือช่องเป็นเส้นไว้สองเส้นบริเวณดวงตาเพื่อเอาไว้ดู แม้หน้ากากนี้จะดูธรรมดา แต่ในเวลากลางคืนเช่นนี้ก็เพียงพอให้คนรู้สึกกลัวได้เหมือนกัน
“รีบไปสิ รีบทำให้จบ จะได้รีบกลับไปนอน”
อาสะใภ้แปดรู้สึกตื่นเต้นจึงสูดหายใจลึก พอเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมาเอ่ยถาม “ยืนตรงหน้าต่างก็พอแล้วใช่หรือไม่”
ก็เพิ่งเคยปลอมเป็นผีครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์นี่“เคาะหน้าต่างก่อน!”
อาสะใภ้แปดยื่นมือออกไปอย่างลังเลเอ้อร์หนิวหรี่ตาพลันกระโดดพุ่งตัวใส่อาสะใภ้แปดที่ยืนนิ่งตรงหน้าต่างจนล้มลง
อาสะใภ้แปดรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ ตั้งแต่แรก เพราะยังไม่สามารถลืมเรื่องในห้องโถงลงได้ แล้วยังจะถูกเงาดำจากที่ไหนไม่รู้พุ่งเข้าใส่จนล้มลงอีก นางจึงได้แต่กรีดร้องดังสนั่น “ผี….”
เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูดังออกไปทั่วในทันใด
ชั่ววินาทีนั้น อาแปดเองก็ตะลึงไม่ต่างจนลืมไปเลยว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ จนกระทั่งโคมไฟหลายจุดเริ่มสว่าง เขาถึงได้สติเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน พอยกขาขึ้นก็ออกตัววิ่งหนีทันทีเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือ รีบหนีออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้ถูกจับ!
อาแปดพุ่งมาถึง
