ด้านหน้าประตูเรือนและออกแรงดึงทันทีแทบไม่เหลียวมองอย่างอื่น
แต่ประตูกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
ความรู้สึกเย็นวาบพลันพุ่งขึ้นจากก้นกบผ่านกระดูกสันหลัง
เมื่อตอนเข้ามา เขาได้แง้มประตูไว้แล้วนี่ เหตุใดตอนนี้ถึงเปิดไม่ออกเล่า
เมื่อคิดถึงเรื่องประหลาดในห้องโถง อาแปดก็ถึงกับเขาอ่อน หรือว่าจะมีผีจริงๆ
เมื่อตอนกลางวันที่ห้องโถงพลันมืดลง ฝนฟั้าแลบที่พลันเกิดขึ้น และยังมีสตรีอีกสองคนที่พลันเกิดคลุ้มคลั่ง เรื่องราวต่างๆ เหล่านี้ได้แล่นผ่านสมองของอาแปดไม่หยุดหย่อน
หากจะบอกว่าตอนนั้นเขาไม่คิดอะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ เขาเพียงกลัวว่าเมียแก่จะทำเสียเรื่อง จึงต้องแกล้งทำเป็นไม่คิด
หากจะให้พูดคงต้องพูดกันอีกยาว ความจริงมันก็แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นเอ้อร์หนิวยกเท้าหน้าออกจากหน้าอาสะใภ้แปดแล้วพุ่งเข้าใส่ด้านหลังอาแปดต่อ จากนั้นก็ออกแรงกัดเข้าที่ก้นของเขาอย่างสุดกำลังที่มี
อ้ากก… อาแปดส่งเสียงร้องเจ็บปวดออกมาดังลั่นยิ่งกว่าอาสะใภ้แปด
ตอนนี้ไม่เพียงแต่ในเรือนมีความเคลื่อนไหว คนที่เรือนอื่นที่ได้ยินเสียงร้อง บ้างก็ถือโคมไฟ บ้างก็ถือไม้กระบอง บ้างก็รีบร้อนจนลืมใส่รองเท้าและพุ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
อาแปดคลานอยู่ที่พื้น และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนถูกสิ่งใดโจมตี แต่เขากำลังตะเกียกตะกายหนีอย่างสุดชีวิตเอ้อร์หนิวเห็นผู้คนพุ่งเข้ามา มันจึงรีบคลายปากออกแล้วมุดเข้าใต้ต้นกล้วยทันที
“นั่นใคร” คนที่มาถึงอย่างรวดเร็วยกโคมไ
