ฟขึ้นส่องดู ตัวเรือนที่เดิมทีเงียบสนิทพลันสว่างจ้าราวกับเป็นตอนกลางวัน
หน้าต่างถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา เจียงซื่อกับเซี่ยชิงเหยามองออกมาจากด้านในหน้าต่าง
เสียงร้องตะโกนดังขึ้นว่า “ผี…”
คนที่ส่งเสียงนี้ออกมาคือสาวรับใช้ที่ใบหน้าซีดขาวกำลังชี้นิ้วไปยังคนปล่อยผมเผ้าลงมา นางตกใจจนเข่าอ่อนไปหมด
ส่วนสตรีที่อยู่บนพื้น ใบหน้าด้านข้างที่ถูจนขาวจนมองไม่เห็นรูปหน้า พลางยื่นแขนที่หยาบกร้านดุจฟืนออกมาหนึ่งข้าง แม้อยู่ภายใต้แสงสว่างแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เส้นเลือด
ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ หากคนทั่วเห็นเข้าคงตกใจตายเอาได้ แต่วันนี้คนเยอะ นอกจากมีเสียงกรีดร้องตกใจแล้วก็ไม่มีเหตุการณ์อื่น
เสียงร้องลั่นดังขึ้นอีกหนึ่งเสียง “เอะ นั่นมันนายท่านแปดนี่”เจียงซื่อมองดูพลางพูดกับเซี่ยชิงเหยาอย่างแผ่วเบา “สตรีนางนั้นสวมหน้ากาก”
เซี่ยชิงเหยาพลันตาลุกเป็นไฟและเดินออกไปทันที นางยืนอยู่ตรงบันไดหินแล้วสั่งออกไป “มัดตัวโจรสองคนที่ปลอมเป็นผีนี่เสีย!”
ทุกคนเดินเข้าไปปฏิบัติทันทีตามคำสั่งของคุณหนูใหญ่
อาสะใภ้แปดพอได้สติ ก็กระโดดตัวขึ้นเตรียมวิ่งหนี
เมื่อมีคนเยอะความกล้าก็จะมาก พอเห็น ‘ผีสาว’จะหนี ความรู้สึกลัวของทุกคนก็หายเป็นปลิดทิ้งผอจื่อคนหนึ่งยื่นขาออกไปอย่างเฉียบขาดจน ‘ผีสาว’ นั่นสะดุดล้มลง และหน้ากากของ ‘ผีสาว’ก็หลุดออกมาและกลิ้งไปตามแรงลมที่พัดผ่าน
“นั่นปาไท่ไท่นี่!” ผอจื่อที่เห็นกับตา พอเห็นรูปหน้าก็รู้ทันที
อาแปดที่เ
