“ข้าว่าซื่อจื่อเป็นคนมีความคิด เรื่องนี้คงต้องลงมือจากเด็กสาวนั่นน่าจะดีกว่า”
“เจ้าคิดวิธีได้ว่าอย่างไรบ้าง” อาแปดนึกถึงตอนที่เซี่ยชิงเหยาบีบบังคับให้จนมุมเมื่อตอนอยู่ที่โถงแล้วส่ายหัว “ยัยเด็กนั่นยิ่งไม่ใช่คนที่จะไปตอแยได้ง่ายๆ”
อาสะใภ้แปดเบ้ริมฝีปาก “บุรุษอย่างพวกท่านไม่เข้าใจ สุนัขที่กัดคนมักจะไม่เห่า แต่สุนัขที่เห่าเก่งมักไม่กัด”
“เอาล่ะ พูดแผนการของเจ้าสักทีเถอะ”
“ถ้าเด็กนั่นล้มปั่วย แล้วในจวนก็ไม่มีผู้อาวุโสคอยดูแล เป็นไปได้สูงว่านางจะไปรักษาตัวที่เรือนของท่านตานาง”
“แต่ข้าว่าไม่แน่ จิ้วไท่ไท่อาจอยู่ดูแลก็เป็นได้”อาสะใภ้แปดหัวเราะไม่เห็นด้วย “ถึงจิ้วไท่ไท่อยู่ดูแลแล้วอย่างไรเล่า แม้ว่าพวกเขามีสิทธิ์ออกเสียงในเรื่องงานมงคลของซื่อจื่อ แต่ถ้าพวกเขาหาสตรีมาให้ไม่ได้ จวนปัวก็คงไม่ยอมให้อำนาจการดูแลจวนตกอยู่ที่คนนอกหรอกกระมัง ซึ่งไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่ได้ผลนั่นล่ะ แต่หากเด็กนั่นล้มปั่วยลง พวกเราเป็นถึงคนตระกูลเดียวกัน แล้วยังมีนามของหัวหน้าตระกูลอีก การยื่นมือช่วยดูแลท้ายเรือนของจวนปัวมันยังไม่สมเหตุสมผลตรงไหน ถึงอย่างไรเสีย ซื่อจื่อก็เป็นบุรุษ จะให้มาดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้งั้นรึ”
อาแปดฟังแล้วพยักหน้าตาม
“เมื่อได้อำนาจการดูแลจวนมาอยู่ในมือ ถึงแม้เด็กนั่นจะหายปั่วยในภายหลัง แต่นางจะไล่พวกเราออกไปจริงๆ รึ การเชิญเทพมาจุตินั้นง่าย แต่จะเชิญเทพออกจากบ้านมันยาก ก่อนที่จวนปัวจะรั
