วับ “แล้วใครจะเป็นคนปลอมเป็นผี”
อาแปดถูกถามจนชะงักไป
อาสะใภ้แปดพูดเองเออเอง “คนที่พวกเราพามาด้วยพึ่งพาไม่ได้ จะซื้อใจคนของจวนปัวตอนนี้ก็คงไม่ทัน…”
นางพูดไปพร้อมกับสบตากับอาแปด พลันเห็นความหมายจากสายตาของฝั่ายตรงข้าม “ตาแก่นี่คงไม่ได้คิดว่าจะให้ข้าเป็นคนทำหรอกนะ”
อาแปดหัวเราะ “ยายแก่ เจ้านั่นล่ะที่เหมาะสมที่สุดแล้ว ก็เหมือนกับที่เจ้าว่าไว้ ให้คนอื่นทำเจ้าก็ไม่ไว้ใจ เรื่องนี้อย่างไรเสียก็ต้องลงมือเองเนี่ยล่ะ”
อาสะใภ้แปดอ้าปากค้าง พลันนึกถึงสองมืออันเย็นเยือกในห้องโถงและตัวนางที่เกือบโดนฟั้าผ่าก็ถึงกับขนลุกซู่ “ข้าทำไม่ได้!”
“ทำไม่ได้อย่างไร” อาแปดจ้องเขม่น
อาสะใภ้แปดจ้องเขม่นกลับอย่างไม่อ่อนข้อ“แล้วทำไมถึงไม่ใช่ท่านเล่า”
“ข้าเป็นบุรุษ จะให้ข้าเข้าไปที่พักของหญิงสาวมันจะไม่ถูกพบเจอได้ง่ายกว่ารึ” อาแปดกำลังพยายามปลีกตัวออกห่างจากพวกผีเทวดา
“ถ้าปลอมเป็นผีสาวแล้วมีคนเห็นเข้า จะยิ่งไม่เป็นที่สนใจกว่ารึ”
อาแปดไม่สามารถตอบโต้ได้อีก
“ตอนนี้บ่าวรับใช้ในจวนเกือบทั้งหมดยุ่งอยู่แต่กับที่ประกอบพิธี ทั้งวันมานี้ก็เหนื่อยกันจะแย่พอตกดึกคงได้หลับเป็นตายแน่ๆ แล้วอีกอย่างถึงเจอผีสาวเข้าจริงๆ ก็คงพากันวิ่งหนีกันเตลิดเปิดเปิง จะมีใครกล้าเข้ามาดูใกล้ๆ กันเล่า” อาสะใภ้แปดหยิกอาแปดหนึ่งที “ข้าไม่สนล่ะ ยังไงข้าก็ไม่ไปคนเดียวแน่!”
อาแปดไม่มีวิธีอื่น จึงจำใจตกลงว่าจะไปด้วย
พอตกดึก ฝนก็หยุดลง ลมเย็นพัดผ่านจาก
