จ้า มันก็แค่บังเอิญ”
“บังเอิญ?” อาสะใภ้แปดพูดเสียงสูง “จะเป็นเรื่องบังเอิญได้อย่างไร ผีพี่สะใภ้ห้าอายุสั้นนั่นมาเอาชีวิตข้า เจ้าไม่เห็นเลยหรือ”‘พี่สะใภ้ห้า’ ที่อาสะใภ้แปดเอ่ยถึง ก็คือฮูหยินหย่งชังปัว แล้วหย่งชังปัวอยู่ลำดับที่ห้าของตระกูล
อาแปดมองอาสะใภ้แปดด้วยสายตาที่ประหลาดกว่าเดิม “เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม ข้าไม่เห็นอะไรเลย”
อาแปดตะลึงงัน พลันคว้าข้อมืออาแปดไว้ “ท่านไม่เห็นเรือนร่างพี่สะใภ้ห้าที่เต็มไปด้วยเลือดพลันปรากฏตัวขึ้นที่ห้องโถงอย่างนั้นรึ”
อาแปดสะบัดมืออาออก ถึงแม้รู้สึกว่าสตรีบ้านางนี้พูดจาเลอะเลือน แต่ในใจก็ขนลุกซู่ไม่ต่าง จึงกล่าวต่อด้วยความโมโห “ตอนนั้นฟั้ามืดลงกะทันหัน แล้วด้านนอกก็ฝนตกฟั้าร้องอีกพี่สะใภ้ห้าจะมาได้อย่างไร นางนอนอยู่ในโลงแล้วนี่ แต่เจ้าจู่ๆ ก็เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา แถมยังพูดจาเลอะเทอะอีก เรื่องวันนี้พังลงไม่เป็นท่าเพราะเจ้า”
“เป็นไปไม่ได้!” อาสะใภ้แปดแสดงอาการอย่างรุนแรง “นางยืนอยู่ด้านหลังข้า ยังใช้มือบีบคอข้าอย่างแรง ถ้าข้าไม่พูดความจริง นางก็บีบข้าตายน่ะสิ! ตาแก่ นี่เจ้าไม่เห็นจริงๆ หรือ”
“ไม่เห็น!”
อาสะใภ้แปดตะลึงพูดไม่ออก พลันเกิดอาการบ้าคลั่งทุบตีอาแปด “เพราะเจ้าคนเดียว จะให้ข้าออกหน้าให้ได้ สุดท้ายมีแต่ข้าที่โดนพี่สะใภ้ห้านั่นจ้องจะเอาเรื่อง แล้วนี่ข้าจะทำอย่างไรดี!”
อาแปดผลักอาสะใภ้แปดออก “พอแล้ว หยุดบ้าได้แล้ว ตอนนั้นเจ้ามีอาการอี้เจิ้ง[1] แ
