จึงไม่อาจฝังรองเท้าไว้กับชุดที่เปือนเลือดได้ มิเช่นนั้นหากนางกลับห้องด้วยเท้าเปลือยเปล่าเจอคนอื่นพบเห็นเข้าระหว่างทางแล้วจะอธิบายว่าอย่างไรเล่า
รองเท้าคู่หนึ่งที่ใช้สวมใส่ในตอนก่อเหตุฆาตรกรรม ผู้ที่ละเอียดรอบคอบอย่างโต้วเหนียงย่อมจะไม่สวมใส่ออกมาอย่างแน่นอน แต่เพราะเวลากราชั้นชิดจึงไม่ทันได้ทำลายมันทิ้งไป การเก็บซ่อนเอาไว้ชั่วคราวจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
และความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นชัดแล่วว่าการคาดการณ์ของเขาไม่ผิด
“ใต้เท้า ยังมีสิ่งนี้อีก” เจ้าหน้าที่จากศาลาว่าการหยิบถุงเงินธรรมดาๆ ยื่นให้เจินซื่อเฉิง “สิ่งนี้ถูกพบในปลอกหมอนของโต้วเหนียง ข้าได้กลิ่นหอมแปลกๆ และเห็นว่าถุงใบนี้ถูกซุกซ่อนไว้บางทีอาจจะมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล จึงได้นำกลับมาด้วยขอรับ”เจินซื่อเฉิงหยิบถุงเงินขึ้นมาดมเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเย้ยหยัน “โต้วเหนียง กลิ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในตู้เสื้อผ้าเหมือนกับถุงเงินใบนี้เลย ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่”
ริมฝีปากของโต้วเหนียงซีดขาวจ้องมองไปยังถุงเงินใบนั้น รู้ว่าตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังแล้ว จึงยิ้มอย่างเศร้าๆ “ข้าไม่มีสิ่งใดจะพูดอีก เพียงเกลียดที่หย่งชังปัวไม่ได้ฆ่าตัวตายเพราะละอายใจคิดว่าตนเป็นฆาตกรฆ่าภรรยา สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมกับข้าจริงๆ!”
