เจินซื่อเฉิงเหลือบมองเจียงซื่อด้วยหางตา
แม่นางน้อยผู้นี้เหตุใดถึงได้รู้เรื่องราวมากมายนัก
หลังจากช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าผ่านไป เจินซื่อเฉิงซึ่งเป็นผู้ที่คิดไตร่ตรองสิ่งต่างๆ อย่างละเอียดรอบคอบ ไม่ช้าเขาก็เข้าใจเรื่องนี้
ใช่แล้ว แม่นางเจียงกับแม่นางเซี่ยเป็นสหายที่ดีต่อกัน การจะรู้เรื่องราวบางอย่างภายในจวนหย่งชังปัวโดยบังเอิญนั้นถือเป็นเรื่องธรรมดามากๆ
มันก็ตลกดี ที่ตอนนี้เขามีความรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
อืม แบบนี้ไม่ดีแน่ ต่อไปจะวางท่าเป็นผู้อาวุโสผู้น่ายำเกรงได้อย่างไร
“โต้วเหนียงเพิ่งจะเข้ามาในจวนเมื่อสามเดือนที่แล้ว ก็สามารถเข้าไปทำงานในครัวได้อย่างนั้นหรือ” เจินซื่อเฉิงสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปแล้วกล่าวถามต่อ
ในครัวเป็นส่วนที่จัดหาข้าวปลาอาหารให้แก่พวกเจ้านายโดยเฉพาะ ปกติแล้วแม่ครัวที่จะเข้าไปในครัวได้ก็ล้วนเป็นคนที่เชื่อใจได้ว่ามีทักษะการทำอาหารที่โดดเด่นพ่อบ้านรีบตอบ “โต้วเหนียงมีทักษะการทำของหวานที่เยี่ยมยอดจริงๆ โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ที่ชื่นชอบของหวานที่นางทำเป็นพิเศษ ไม่กี่วันก่อนฮูหยินจึงให้โต้วเหนียงย้ายไปทำงานในครัวได้ขอรับ”
“หุบปาก!” เซี่ยอินโหลวตะคอกเสียงดังขัดจังหวะการพูดของพ่อบ้าน
เซี่ยชิงเหยาหน้าบางราวกระดาษ สั่นไปทั้งตัวพลางปิดปากร้องไห้อย่างเงียบๆ
หากฆาตรกรคือแม่ครัวผู้ที่อยู่เบื้องหน้านี้ ก็ไม่เท่ากับว่าความตะกละของนางนำพาหมาปั่าเข้ามาสังหารมารดา
