เจียงซื่อแยกแยะประเด็นสำคัญเหล่านั้นอย่างรอบคอบ
การตายของฮูหยินของหย่งชังปัวที่น่าอนาถใจสามีที่นอนอยู่ข้างๆ… กลิ่นหอมแปลกๆ ในตู้เสื้อผ้า… สาวใช้ที่กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย… เรือนเล็กที่เผากระดาษเงินกระดาษทอง…
เรื่องทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะสับสนปนเปกันไปหมดเมื่อไม่เจอเปั้าหมายบนแนวความคิดที่มั่นใจว่าใช่แน่ ก็ทำให้คนรู้สึกสับสนขึ้นมาในทันที
ทว่าไม่นานเจียงซื่อก็มั่นใจในแนวความคิดนั้นไม่ว่าฆาตกรจะซ่อนตัวได้ดีสักเพียงใด กลิ่นหอมประหลาดๆ บนผมก็ไม่อาจขจัดออกไปได้ ในเมื่อนางไม่พบกลิ่นหอมแปลกๆ นั่นบนตัวของผู้คนที่อยู่ที่นี่ เช่นนั้นก็แน่ชัดแล้วว่าคนผู้นั้นก็ต้องไม่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านี้อย่างแน่นอน
เจินซื่อเฉิงก็นึกถึงจุดนี้เช่นกัน
ในความคิดของเขา เพียงแค่มาที่นี่ จะต้องเจอเบาะแสอะไรบ้าง ไม่มีคดีฆาตรกรรมใดที่จะสมบูรณ์แบบ
หรือว่าคนผู้นั้นจะไม่ได้อยู่ท่ามกลางคนเหล่านี้
เจินซื่อเฉิงหยิบรายชื่อจากแขนเสื้อออกมาดูอีกครั้ง ในรายชื่อเขียนไว้ชัดเจนว่าคนที่อาศัยอยู่ท้ายเรือนมีทั้งหมดเจ็ดสิบสองคน
จวนปัวมีเจ้านายอยู่สี่คน และคนที่คอยดูแลอยู่บริเวณท้ายเรือนก็มีอยู่เป็นสิบเท่า ในตระกูลที่มั่งคั่งมีจำนวนคนที่มากมายถึงเพียงก็นี้ถือเป็นเรื่องที่ปกติ
เจินซื่อเฉิงเรียกลูกน้องมาหนึ่งคนและกระซิบบางอย่างที่ข้างหู
ลูกน้องคนนี้เชี่ยวชาญในการนับเลข หลังจากได้รับคำสั่งจากเจินซื่อเฉิงสายตาก็กวาดมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้น
