อย่างรวดเร็ว หลังจากชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วยผ่านไป ก็มากระซิบที่ข้างหูเจินซื่อเฉิง “ใต้เท้า ถ้าไม่นับหย่งชังปัวและคนอื่นๆ ณ ที่แห่งนี้ ก็มีทั้งหมดเจ็ดสิบคนขอรับ”
เจินซื่อเฉิงหรี่ตาลง
ขาดไปสองคน!
เจียงซื่อเห็นว่าท่าทีของเจินซื่อเฉิงเปลี่ยนไปแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็มั่นใจได้ต้องพบเจออะไรบางอย่างเป็นแน่ น่าเสียดายที่นางไม่ได้ยิน ทำได้แต่เพียงรอให้ใต้เท้าเจินบอกออกมาก็เท่านั้น
“พ่อบ้าน ข้าขอถามอะไรอีกสักหน่อย คนที่พักอยู่ท้ายเรือนอยู่ที่นี่หมดทุกคนแล้วใช่หรือไม่”
พ่อบ้านที่เห็นท่าทีที่เคร่งขรึมของเจินซื่อเฉิงก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย กล่าวด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ “ล้วนอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้วอย่างไรเล่าขอรับ”
คนเหล่านี้พวกเขาตรวจสอบหลายคราแล้วแม้แต่คนที่ลางานก็ล้วนถูกเรียกตัวให้กลับมาหรือว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น
เจินซื่อเฉิงยื่นหน้าบัญชีรายชื่อให้ดูแล้วยิ้มเย้ยหยัน “ในบัญชีรายชื่อบันทึกไว้ว่ามีเจ็ดสิบสองคนแต่คนที่มามีเพียงเจ็ดสิบคน อีกสองคนหายไปไหนเสียเล่า”
พ่อบ้านที่ถูกถามชะงักงันไปทันที
เจินซื่อเฉิงไม่เปิดโอกาสให้พ่อบ้านครุ่นคิดสิ่งใดตะคอกเสียงดัง “ขาดไปสองคนกลับไม่รายงานหรือว่าเจ้ากำลังปกปั้องฆาตรกรอยู่”
พ่อบ้านตกใจจนหน้าขาวซีด รีบโบกมือทันที “ใต้เท้า เข้าใจผิดแล้วขอรับ ต่อให้ข้าน้อยมีความกล้าบ้าบิ่นมากเพียงใดก็ไม่กล้าปกปั้องฆาตรกรหรอก!”
“เช่นนั้นเจ้าก็พูดมา คนที่ขาดไปสองคนนี้คือผู้
