ใดกัน”
พ่อบ้านมองไปที่สาวใช้วัยกลางคนคนหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้
สาวใช้คนนั้นมีหน้าที่รับผิดชอบดูแลลานบริเวณด้านหลัง ถือว่าเป็นผู้ที่ดูแลเรื่องภายใน เมื่อต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เหงื่อก็ไหลลงมา รีบกล่าวทันที “ใต้เท้า พวกบ่าวที่อยู่บริเวณท้ายเรือนล้วนอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว อีกสองคนนั้นอยู่ในครัว”
“อีกสองคนอยู่ในครัวเหรอ” พอเจินซื่อเฉิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตงิดใจขึ้นมา ใบหน้าดูจริงจังเป็นอย่างมาก “ข้าได้เน้นย้ำไปแล้วว่าให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ เหตุใดถึงไม่บอกกล่าวว่าขาดไปสองคน”
แม่บ้านตกใจจนหน้าขาวซีด “ใต้เท้า บ่าวหาได้มีเจตนาจะปิดบังไม่ ด้วยเพราะต้องจัดเตรียมอาหารให้แก่พวกเจ้านาย จะไม่เหลือคนไว้ในครัวได้อย่างไรกัน ไหนจะต้องจัดเตรียมของเพื่อเซ่นไหว้ฮูหยินอีก…เดิมทีในครัวมีหกคน เหลือไว้เพียงสองคนถือว่าน้อยที่สุดแล้ว”
“เหลวไหล ยังไม่รีบเรียกตัวสองคนนั่นมาอีก!”หย่งชังปัวพอได้ยินแม่บ้านพูดถึงเรื่องฮูหยิน ก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะมีใจไปคิดถึงเรื่องกินดื่มไร้สาระนั่นอีก
หย่งชังปัวกลับลืมไปว่าสำหรับบ่าวรับใช้เหล่านี้การดูแลเรื่องอาหารการกินของผู้เป็นนายนั้นสำคัญที่สุด
พื้นเรือนสกปรกชั่วครู่ไม่มีผู้ใดปัดกวาดก็หาใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร หากเจ้านายหิวแล้วนำอาหารมาให้ไม่ทันเวลา ก็อาจจะต้องถูกขับไล่ออกไปโดยเฉพาะในยามที่เจ้านายอารมณ์มิค่อยจะสู้ดีเช่นนี้
พวกพ่อบ้านแม่บ้านย่อมร
