าค่ะ…”“เผากระดาษอะไร” หย่งชังปัวได้ยินสีหน้าก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล
สาวใช้ก้มหน้าต่ำลงยิ่งกว่าเดิม “เป็นกระดาษที่เผาให้คุณชายน้อยที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก…”
ที่แท้ตั้งแต่เฉาอวิ๋นเสียลูกไป พอถึงวันทำแท้งในทุกๆ ปีก็จะเผากระดาษให้ลูกที่ยังไม่ได้ออกมาดูโลก สาวใช้คนนี้เคยเห็นในปีแรก แม้เมื่อคืนจะไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใด แต่เมื่อเช้านี้พบเถ้าที่เหลืออยู่เล็กน้อยมุมหนึ่งของลานบ้าน
“ปีแรกที่เจ้าไปเรือนด้านข้างฝังตะวันตกเจออนุเผากระดาษ เป็นยามใดหรือ”สาวใช้นึกย้อนไปครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “ยามเหม่า[2]เจ้าค่ะ”
สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยด้วยความตกใจว่า “ไอ้หยาบ่าวจำได้แล้ว ลูกของอนุอวิ๋นตกฟากในวันนี้เมื่อปีนั้นตอนยามเหม่า!”—————————————————
[1] ยามไฮ่ ช่วง 21.00-23.00 น.[2] ยามเหม่า ช่วงเวลา 05.00-07.00 น.
