ครั้นเห็นสองพี่น้องตระกูลเซี่ย เจียงจั้นจึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยความกระตือรือร้น “อินโหลว นี่พวกเจ้ากำลังจะไปไหนกันหรือ”
ใบหน้าของเซี่ยอินโหลวไม่ปรากฏรอยยิ้มใดๆเพียงแต่มองเจียงจั้นด้วยสายตาเรียบเฉย “ข้าพาน้องสาวออกมาซื้อของ”
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เขาหันไปมองเจียงซื่อแค่แวบเดียวเท่านั้น เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนละสายตากลับไป
หากเทียบกันแล้ว เจียงจั้นจึงดูเป็นคนโอบอ้อมอารีมากกว่า เขาเอ่ยทักทายเซี่ยชิงเหยาด้วยความกระตือรือร้น “หมู่นี้ไม่ค่อยได้พบน้องชิงเหยาเลยนะ ดูงามขึ้นกว่าเดิมอีกนะเนี่ย”
แต่ก็แน่นอนว่ามิได้งามไปกว่าน้องสาวของเขา
ใบหน้าของเซี่ยชิงเหยาขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่ก็มิได้แสดงท่าทีเก้อเขิน กลับส่งยิ้มหวานเยิ้มให้เจียงจั้น “ขอบคุณพี่เจียงเอ้อร์สำหรับคำชมเจ้าค่ะ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”
เจียงซื่อที่ยืนฟังเงียบๆ อยู่ด้านข้างหลุดหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้บางครั้งนางรู้สึกว่าพี่รองและชิงเหยาเหมาะสมจะเป็นพี่น้องกันมากกว่าเซี่ยอินโหลวเสียอีก…
สำหรับเจียงซื่อ เขาเป็นเด็กหนุ่มที่เติบโตมาด้วยกัน แต่กลับมีบางอย่างในตัวเขาที่เจียงซื่อรู้สึกไม่เข้าใจนัก
นางจำได้ว่าตอนเด็กๆ เซี่ยอินโหลวและพี่รองของนางคล้ายคลึงกัน ทั้งคู่เป็นตัวแสบจอมสร้างปัญหา ชอบแกล้งนางและเซี่ยชิงเหยา แต่ตอนหลังไม่ทราบว่าด้วยเหตุใดถึงได้กลับกลายเป็นคนเคร่งขรึม
มีคำที่บอกว่า เมื่อโตขึ้นเด็กสาวจะเปลี่ยนจากเดิมถึงแปดในสิบ แต่นางกลับรู้สึก
