อคุณหนูเจียงว่าอย่างนั้น ข้าก็เข้าใจแล้วน้องเจียงเอ้อร์วางใจได้”
เมื่อเจียงจั้นกลับไปแล้ว อวี้จิ่นได้แต่นั่งอมทุกข์อยู่พักใหญ่ มือของเขาเขี่ยเชือกบนถุงเงินอย่างใจลอย“เจ้านาย…” หลงต้านเหลือบมองถุงเงินของตัวเองแล้วแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“หืม?” อวี้จิ่นปรายตาขึ้นมองหลงต้าน
นัยน์ตาที่เคยสุกสกาวในเวลานี้กลับดูล้ำลึกและไร้ชีวิตชีวา
หลงต้านไม่กล้าเอ่ยให้มากความ ได้แต่หัวเราะแห้งพลางบอก “ไม่มีอะไรขอรับ”
อวี้จิ่นคว้ากล่องโสมภูเขาและถุงเงินแล้วเขวี้ยงไปทางหลงต้าน “ไสหัวออกไป!”
หลงต้านถือกล่องและถุงเงินนั้นวิ่งออกไปทันทีเมื่อออกไปแล้วก็ไปนั่งลูบหลังเอ้อร์หนิวพลางบอก “เอ้อร์หนิว ดูเหมือนว่าเจ้านายจะทุกข์ใจมากทีเดียว เจ้าเข้าไปดูหน่อยเถอะ”
