องค์ชายแต่ละคนก้มหัวต่ำกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงของจิ่งหมิงฮ่องเต้
“องค์ชายสี่ พวกเขาทะเลาะกันที่จวนของเจ้าเจ้าเป็นคนพูดก็แล้วกัน!”
องค์ชายสี่ลอบถอนหายใจ
เป็นไปตามคาด เจ้าของงานอย่างเขาอย่างไรก็หนีไม่พ้น
ภายใต้ความยำเกรงที่มีต่อฮ่องเต้ องค์ชายสี่ทำได้เพียงเล่าออกไป “วันนี้เป็นวันที่น้องแปดมีชันษาครบสิบแปดปี เดิมทีลูกคิดว่าไม่ง่ายเลยที่ปีนี้น้องเจ็ดได้กลับเข้ามาในเมืองหลวง ลูกก็เลยเรียกพี่น้องทุกคนมาร่วมฉลองด้วยกัน แต่ด้วยความที่น้องเจ็ดยังไม่มีจวน ลูกเลยเรียกทุกคนให้มาที่จวนลูกแทน…”
คำอธิบายขององค์ชายสี่ทำให้จิ่งหมิงฮ่องเต้เหมือนคิดบางอย่างขึ้นได้
พระองค์นึกออกแล้ว จนถึงบัดนี้ องค์ชายเจ็ดยังมิได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอ๋อง เขาจึงยังไม่มีที่อยู่อาศัย
เมื่อคิดได้เช่นนี้ พอจิ่งหมิงฮ่องเต้ได้มองอวี้จิ่นอีกครั้งก็ทำให้เกิดความรู้สึกผิดเล็กน้อยด้วยเหตุที่ดวงของลูกคนนี้กับฮ่องเต้ไม่สมพงษ์กันทำให้เขาไม่สามารถเห็นหน้าลูกคนนี้ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ก็หาใช่ความผิดของเด็กไม่แต่เป็นสวรรค์ต่างหากที่กลั่นแกล้งมนุษย์ สิ่งที่ควรให้อย่างไรเสียก็ต้องให้ ถึงจะมีลูกมากแค่ไหนสุดท้ายก็เป็นลูกของเขาอยู่ดี หาได้มาเพราะลมพัดพามาไม่
จิ่งหมิงฮ่องเต้นึกคิดเงียบๆ พลางรู้สึกโมโหอยู่บ้าง
ข้าราชบริพาร เหล่านางกำนัลและนางในนับตั้งแต่ภายในถึงภายนอก มีคนตั้งมากมายแต่กลับไม่มีใครตักเตือนเขาเรื่องนี้!
จิ่งหมิงฮ่องเ
