จ็บปวด
องค์ชายสี่ทำอะไรไม่ถูกแล้ว
น้องแปดคงไม่ได้ดึงเจ้านั่นของพี่สามจนขาดหรอกกระมัง?
เอ่อ ดูเหมือนจะเป็นข่าวดีนะ แต่ก็ต้องดูเวลาด้วยสิ! เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ในงานเลี้ยงที่เขาเป็นคนจัด ต่อไปนี้พี่สามจะไม่เกลียดเขาไปตลอดชีวิตหรือ!
องค์ชายสี่จึงวิ่งเข้าไปทำเป็นปลอบใจองค์ชายสาม “พี่สาม พี่เป็นอะไรหรือไม่”
ไม่รู้ว่าองค์ชายสามตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ ตอนที่กลิ้งไปกลิ้งมาดันทับใส่ชายกางเกงขององค์ชายสี่เข้า พอองค์ชายสี่รู้ตัวจึงได้ถอยหลังกลับไปทันใดนั้นเขาก็รู้สึกสองขาเย็นวาบ พอก้มดูอีกทีที่แท้กางเกงและกางเกงชั้นในถูกองค์ชายสามดึงจนขาดออกมา
เพียงพริบตาเดียว กลุ่มองค์ชายก็ชกตีกันกลับตาลปัตรไปหมด
บ่าวรับใช้ที่ยืนข้างๆ พากันตะลึงงันพูดไม่ออกองค์ชายใหญ่ที่ยากจะปลีกตัวจากเรื่องนี้ได้ ในที่สุดก็ได้เรียกองครักษ์มาแยกเหล่าองค์ชายออกจากกัน พอเห็นน้องๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย พลางรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ
เล่นใหญ่เกินไปแล้วล่ะทีนี้!
หลังครึ่งชั่วยามผ่านไป องค์ชายทั้งเจ็ดคนก็ได้คุกเข่าเรียงรายอยู่ด้านหน้าท้องพระโรง จิ่งหมิงฮ่องเต้ไขว้พระหัตถ์ไว้ด้านหลัง เสด็จกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยความกริ้ว
ไท่จื่อที่ได้ยินข่าวกก็อยากดูความคึกคัก แต่ยังไม่ทันได้กล่าว พลันถูกจิ่งหมิงฮ่องเต้ยกนิ้วชี้ “เจ้าไปคุกเข่าด้วยอีกคน!”ไท่จื่อ “…” เขายังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป เขาแค่มาดูสนุกๆ ก็เท่านั้นเอง!
จิ่งหมิงฮ่องเต้ไม่สนพ
