ระทัยความคิดของไท่จื่อสำหรับพระองค์แล้ว องค์ชายชกต่อยกันเป็นหมู่คนที่ไม่ได้รับโทษร่วมด้วยคิดจะรับรางวัลเป็นดอกไม้สีแดงดอกใหญ่งั้นรึ
จิ่งหมิงฮ่องเต้ยิ่งคิดยิ่งปวดพระเศียร พลางกวาดสายตาอันเย็นชาไปยังด้านล่างหนึ่งที
นี่คือเหล่าบุตรชายที่เขาภาคภูมิใจ!
แต่ไหนแต่ไรมา ราชวงศ์ต้าโจวมีจำนวนลูกหลานไม่มาก พอถึงยุคของพระองค์ พระองค์ทรงมีองค์ชายรวมแล้วถึงเจ็ดคน จึงมีรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมากยามอยู่ต่อหน้าบรรพบุรุษ แต่ใครเล่าจะคิด การมีบุตรชายจำนวนมาก เรื่องน่าปวดหัวก็มากขึ้นตามด้วยเช่นกัน!
ช้าก่อน!
จิ่งหมิงฮ่องเต้ที่กำลังก้าวเท้ากลับไปอย่างฉับไวพลันหยุดชะงัก
เมื่อครู่นี้เขาบอกว่ามีบุตรชายกี่คนนะ?
หนึ่ง สอง…แปด
ไม่ใช่สิ!
จิ่งหมิงฮ่องเต้นับภายในใจอีกครั้ง ก็ยังเป็นแปดคนถูกแล้วนี่
ทั้งๆ ที่มีบุตรอยู่เจ็ดคน เหตุใดถึงเกินมาหนึ่งคน?
ด้านล่างบันไดคุกเข่าเรียงกันเป็นแถว แต่ละคนพับหน้าก้มหน้าต่ำจึงเห็นเพียงศีรษะ
“เงยหน้าขึ้นมา!” จิ่งหมิงฮ่องเต้นับภายในใจครั้งที่สามเสร็จจึงตรัสออกไป
ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ โดยเฉพาะฮ่องเต้ที่คิดว่าตนเป็นฮ่องเต้ที่ปราดเปรื่อง จำนวนหลักสิบไม่มีทางนับผิดแน่ๆ!
เหล่าองค์ชายเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่อฟัง อวี้จิ่นคั่นอยู่ด้านในอย่างกลมกลืน
จิ่งหมิงฮ่องเต้เริ่มมองจากคนด้านซ้ายสุด
องค์ชายใหญ่ องค์ชายสาม องค์ชายสี่ องค์ชายห้า องค์ชายหก องค์ชายสี่ องค์ชายแปด ไท่จื่อ…เอ๊ะ มีองค์ชายสี่สองคน?
