้ที่มองดูลูกชายคุกเข่าเรียงกันเป็นแถว พระองค์แทบคิดไม่ถึงว่าจะมีองค์ชายเจ็ดอยู่ในนั้นด้วย
สีพระพักตร์ของจิ่งหมิงฮ่องเต้เปลี่ยนไป พานไห่จึงเข้าไปเช็ดเหงื่อให้ ส่วนภายในใจนั้นได้ออกเสียงด่าทอองครักษ์วังหลวงอย่างสาดเสียเทเสีย
ฮ่องเต้ได้ยินว่าเหล่าองค์ชายชกต่อยกันจนแทบออกจากกันไม่ได้ จึงได้สั่งให้คนจับตัวองค์ชายมาที่นี่ทั้งหมด แล้วพวกเขาก็ได้จับตัวมาทุกคนจริงๆแต่หนึ่งในนั้นมีองค์ชายเจ็ดด้วย กลับไม่แจ้งรายงานล่วงหน้า
พวกโง่!
“ฝั่าบาท วันนี้เป็นวันพระราชสมภพขององค์ชายเจ็ด บัดนี้องค์ชายเจ็ดมีชันษาครบสิบแปดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พานไห่รู้ว่านี่เป็นหนามตำใจของจิ่งหมิงฮ่องเต้ จึงรีบกล่าวออกไปเสียงเบา
จิ่งหมิงฮ่องเต้คิ้วกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนี้นิ่งเงียบได้ครู่หนึ่งจึงตรัส “เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน”
จู่ๆ ก็มีลูกชายอายุสิบแปดโผล่มาหนึ่งคน เหมือนได้มาเปล่าๆ
ไม่มีใครรู้ว่าจิ่งหมิงฮ่องเต้หมายความว่าอย่างไรท้องพระโรงพลางเงียบสงัด
จิ่งหมิงฮ่องเต้กวาดสายพระเนตรไปยังลูกชายทั้งแถวพร้อมแสดงสีพระพักตร์เข้มขรึม “ไหนลองว่ามา วันนี้เกิดอะไรขึ้น!”
