่ง พอเข้าพิธีอภิเษกสมรสแล้วหลายปีแต่ก็ไม่มีทายาทสักที เพื่อเสริมความเป็นสิริมงคล จึงได้ขอบุตรคนเล็กของลูกพี่ลูกน้องมาเป็นบุตรบุญธรรม คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องมงคลขึ้นจริงๆ หลังจากนั้นฮ่องเต้จิ่งหมิงก็ให้กำเนิดทายาทอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งฮ่องเต้จิ่งหมิงได้ขึ้นครองราชย์ องค์ชายใหญ่ที่มีลำดับศักดิ์เป็นบุตรคนโตจึงจำเป็นต้องอยู่อย่างถ่อมเนื้อถ่อมตัวเพื่อไม่ให้เป็นที่รังควานสายตาของฮองเฮากับไท่จื่อ
นานวันเข้า ความถ่อมตนนี้ก็ได้ฝึกให้องค์ชายใหญ่กลายเป็นคนดีไป
อวี้จิ่นมององค์ชายใหญ่อย่างตั้งใจ เมื่อเห็นว่าคนๆ นี้อายุมากที่สุด ก็มั่นในใจสถานะของคนตรงข้ามได้ทันที จึงเรียกขานออกไป “พี่ใหญ่”
ใช่ ตั้งแต่กลับเข้าเมืองหลวงมา อวี้จิ่นแทบไม่เคยเจอหน้าพี่น้องเหล่านี้เลย ใครเป็นใครเขาเองก็ไม่สามารถมั่นใจได้ คนที่มีความทรงจำชัดที่สุดนอกจากพี่ชายแท้ๆ แล้วก็คงเป็นไท่จื่อ
แม้ว่าเขาเป็นคนไม่มีระเบียบวินัย แต่หากตั้งใจจริงจังขึ้นมา ก็แตกต่างไปอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน
คนที่อายุมากที่สุดคือพี่ใหญ่ สีหน้าเหมือนคนถ่ายไม่ออกก็คงเป็นพี่สาม คนที่ดูหัวดื้อคงเป็นพี่ห้าลูกตามองไปเรื่อยเปือยคิดว่าตนเองฉลาดคงเป็นพี่หก และขนแข้งที่ยังขึ้นไม่หมดคงเป็นน้องแปด
อืม ก็เดาได้ไม่ยากเท่าไหร่“พี่เจ็ด ข้าอยากดื่มสุรากับพี่มานาน แต่พี่ไม่มีแม้แต่จวน ไม่มีสถานที่ให้ดื่มเลยน่ะสิ” องค์ชายแปดพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไร้เดียงสาพร้อมถือแก้วสุ
