ราไว้ในมือ
อวี้จิ่นยกหางคิ้วขึ้น
เมื่อตอนเขาอายุสิบหก เขาตัดหัวผู้นำทัพของศัตรูจากหลังม้าพร้อมกับกองทัพม้าหมื่นๆ คนแล้วนำหัวคนไว้ด้านข้าง กินเนื้อดื่มสุรากับเหล่านักรบมาแล้ว เจ้างั่งนี่จะแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาต่อหน้าเขาเพื่ออะไรกัน ไม่รู้สึกรังเกียจตัวเองบ้างเลยหรือ!
“การดื่มสุราไม่ดูสถานที่ ดูที่คน” อวี้จิ่นตอบกลับเรียบๆ
องค์ชายแปดชะงัก คิดไม่ถึงว่าองค์ชายที่ถูกเสด็จพ่อลืมสนิท เวลาพูดจากลับเป็นคมดั่งดาบในฝักเช่นนี้
หมอนี่ไปเอาความกล้ามาจากไหนกันนะ
เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นซียงอ๋องแล้ว แล้วไอ้เจ็ดนี่มันกล้าดียังไง
องค์ชายจะมีจวนและทหารในจวนได้ก็ต่อเมื่อได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านอ๋องแล้วเท่านั้น แม้ว่าไม่แยกไปใช้ชีวิตในอาณาบริเวณปกครองที่ตนเองได้รับพระราชทาน แต่รายได้จากอาณาบริเวณปกครองที่ได้รับพระราชทานล้วนเป็นของพวกเขาแต่เพียงผู้เดียว ฉะนั้น เมื่อเทียบกับตอนเป็นองค์ชายแล้ว เงินประจำปีที่ได้รับจึงน้อยมากเหมือนขนเส้นเดียวของวัวเก้าตัว[1]
พูดได้ว่า องค์ชายหนึ่งคนมีเพียงได้รับพระราชทานแต่งตั้งให้เป็นอ๋องแล้วถึงจะสามารถสร้างอำนาจที่เป็นของตนเองได้ เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะการเลี้ยงคนต้องใช้เงิน และเป็นค่าใช้จ่ายที่มากโข
การได้รับพระราชทานแต่งตั้งให้เป็นท่านอ๋องคือความฝันขององค์ชายทุกคน และยังเป็นกุญแจสำคัญสำหรับขุนนางในราชสำนักเพื่อวัดอำนาจขององค์ชายอีกด้วย นี่จึงเพียงพอที่จะอธิบายความแตกต่
